یعنی چه
«وضعته» یک فعل ترکیبی زمان ماضی در زبان عربی از ریشه «و-ض-ع» است. بسته به صیغه و بافتار، دو معنای اصلی دارد: ۱. «وَضَعْتُهُ» یعنی من آن را قرار دادم/گذاشتم یا من او را به دنیا آوردم. ۲. «وَضَعَتْهُ» یعنی آن زن او را به دنیا آورد (وضع حمل کرد) یا آن را زمین گذاشت.
تلفظ
این کلمه بر حسب صیغه به دو صورت تلفظ میشود: صیغه متکلم وحده به صورت «وَضَعْتُهُ» (من آن را گذاشتم/او را زاییدم) و صیغه مفرد مؤنث غایب به صورت «وَضَعَتْهُ» (آن زن او را زایید/قرار داد).
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۵ حرف دارد و به عنوان فعلی عربی به معنی زایمان کردن یا قرار دادن چیزی شناخته میشود.
به انگلیسی
برای مفاهیم زایمان و وضع حمل از فعل bore یا give birth و برای مفاهیم نهادن و گذاشتن از put یا place استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی است؛ در زبان عربی فصیح مترادفهای آن برای زایمان «ولدت» و برای قرار دادن «جعلت» یا «القت» است.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی آن با توجه به ساختار ضمیر مفعولی متصل، به صورت جملههای فعلی کوتاه نظیر «او را زایید»، «آن را نهادم» یا «زمین گذاشتش» ترجمه میشود.
جمعبندی و توضیح کامل وضعته
واژه «وضعته» یک ساختار فعلی مشتق شده از ریشه ثلاثی مجرد «و-ض-ع» در زبان عربی است که به دلیل کاربرد گسترده در متون دینی، حقوقی و ادبیات مذهبی وارد قلمرو زبان فارسی شده است. این کلمه بسته به حرکتگذاری، میتواند به معنای «من آن را قرار دادم/نهادم» یا «آن زن او را به دنیا آورد» باشد. مفهوم اصلی این ریشه بر پایین آوردن بار، تثبیت موقعیت و نهادن دلالت دارد.
نمونه بارز و قرآنی این واژه با ضمیر مؤنث در سوره آلعمران آیه ۳۶ به صورت «فَلَمَّا وَضَعَتْهَا...» آمده است که به ماجرای ولادت حضرت مریم (ع) و وضع حمل مادرش اشاره دارد. در بافت استعاری و اخلاقی، کلمات همخانواده آن مانند تواضع به معنی فروتنی (پایین آوردن خود) و وضعیت به معنی موقعیت تثبیتشده به کار میروند.