یعنی چه
در فرهنگ اسلامی و ادبیات، العزة به معنای جایگاه رفیع و عزتنفسی است که بر پایه اتکا به حق و تسلیم نشدن در برابر ظلم بنا شده است.
تلفظ
تلفظ دقیق آن به عربی «اَلْعِزَّة» است که در فارسی معمولاً به صورت «عِزَّت» (ezzat) خوانده میشود.
در جدول
این کلمه در جدولهای متقاطع معمولاً با تعاریفی نظیر «ارجمندی»، «بزرگواری» یا «سربلندی» پاسخ داده میشود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی بسته به سیاق متن، میتوانند دلالت بر قدرت معنوی یا موقعیت اجتماعی داشته باشند.
به عربی
در زبان عربی از ریشه «ع ز ز» مشتق شده و به معنای زمین سخت و غیرقابل نفوذ نیز به کار میرود.
به فارسی
معادلهای مستقیم فارسی برای این واژه شامل سرافرازی، والایی و همچنین کلمه مصطلح «عزت» است.
در قرآن
در آیات متعددی مانند سوره فاطر آیه ۱۰، بر این نکته تأکید شده که تمام عزت از آن خداست. همچنین گاه به معنای منفیِ غرور و لجاجت در برابر حق به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل العزة
العزة مفهومی عمیق و چندبعدی است که در ریشه لغوی خود به معنای صلابت و نفوذناپذیری است. این واژه در متون دینی و اخلاقی، بازتابدهنده اقتدار و شرافت انسانی است که ریشه در حقیقت و ارتباط با خداوند دارد.
در تقابلهای اخلاقی، العزة به دو صورت ظهور میکند؛ یکی ارزشی مثبت که انسان را به سوی استقامت در مسیر حق رهنمون میسازد، و دیگری ارزشی منفی که ناشی از تکبر و تعصب جاهلانه است. این تمایز در ادبیات دینی به عنوان معیاری برای شناخت عزت حقیقی از عزت کاذب استفاده میشود.