یعنی چه
در عرف زبان فارسی به فردی اطلاق میشود که ویژگیهای اخلاقی، روانی و رفتاری مثبت و متعادلی دارد. این صفت در روانشناسی به ثبات الگوهای رفتاری پسندیده و در اجتماع به حسن خلق، ادب و متانت اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ این واژه ترکیبی از پیشوند فارسی «با» (bā) و واژه وامگرفته شده «شخصیت» (šax-šiy-yat) با تشدید روی حرف ی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه معمولاً خود واژه «باشخصیت»، «متشخص» یا «باوقار» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به باقت متن از صفتهای متعددی استفاده میشود که نشاندهنده منش والا یا رفتار محترمانه فرد است.
به عربی
اگرچه ریشه کلمه شخصیت عربی است، اما ترکیب صفت «باشخصیت» ساختاری فارسی دارد و در عربی معادلهای ترکیبی فوق برای آن به کار میرود.
به فارسی
برابرهای فارسی این واژه بر ویژگیهایی چون اصالت، ادب، آبرو، اعتبار اجتماعی و رفتار موقرانه دلالت دارند.
نماد چیست
برای واژه باشخصیت نماد مادی، حیوانی یا اسطورهای ثبتشدهای در فرهنگ عامه وجود ندارد؛ اما به طور معنوی نماد تعادل روانی، ادب و آراستگی رفتاری است.
جمعبندی و توضیح کامل باشخصیت
واژه «باشخصیت» یک صفت ترکیبی و اصیل در زبان فارسی است که از پیشوند دارندگی «با» و واژه «شخصیت» (وامگرفته از ریشه عربی شخص) تشکیل شده است. این کلمه در عرف جامعه و روانشناسی مدرن، به فردی اطلاق میشود که مجموعهای از ویژگیهای پایدار روانی، رفتاری و اخلاقی مثبت را به نمایش میگذارد. متانت در گفتار، سنجیدگی در کردار و احترام به حقوق دیگران از بارزترین ویژگیهای چنین فردی است.
مفهوم امروزی شخصیت در واقع نوعی گرتهبرداری از واژه انگلیسی Personality است؛ زیرا در عربی کلاسیک، ریشه این واژه بیشتر به معنای رفعت و بزرگواری بوده و در قرآن کریم نیز تنها به صورت فعل «تشخص» (خیره ماندن چشم از وحشت) به کار رفته که ارتباطی با این مفهوم اخلاقی ندارد. باشخصیت بودن در فرهنگ اجتماعی جامعه فارسیزبان، مترادف با داشتن آبرو، اعتبار اجتماعی، متانت و سلیمالنفس بودن است.