یعنی چه
این ترکیب یک مصدر مرکب کنایی در زبان فارسی است. در این اصطلاح، ویژگیِ مزهٔ ترش به حوزهٔ کلام و اخلاق منتقل شده است؛ بنابراین به معنای صحبت کردن با لحنی گزنده، درشت، بیمهر و عبوس است که تداعیکنندهٔ تلخکامی و نارضایتی باشد.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت [toorsh goftan] است که از دو جزء «تُرش» (صفت) و «گفتن» (فعل) تشکیل میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدولهای متقاطع، خودِ واژهٔ «ترش گفتن» با ۷ حرف است. معادلهای دیگر آن شامل درشتگویی و تندگویی هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی عباراتی که مفهوم انتقال مزه به لحن یا سخن گزنده را برسانند برای این اصطلاح به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی فصیح مفهوم اصطلاحی آن با عباراتی چون خشونت در کلام بیان میشود، اگرچه ترجمه لفظی آن نیز به صورت کلام حامض شنیده میشود.
به ترکی
در ترکی استانبولی هر دو تعبیرِ استفاده از مزهٔ تلخ (Acı) و مزهٔ ترش (Ekşi) برای لحن ناخوشایند کلامی کاربرد دارد.
نماد چیست
این عبارت در فرهنگ عامه و ادبیات فارسی نماد چهرهٔ عبوس، ترشرویی، ناراحتی از مخاطب و نقضِ اصلِ خوشزبانی و نرمگویی در روابط اجتماعی است.
جمعبندی و توضیح کامل ترش گفتن
اصطلاح کنایی و فصیح «ترش گفتن» نمونهای زیبا از استعارههای حسی در زبان فارسی است که در آن، حس چشایی (مزهٔ اسیدی و نامطلوب ترش) برای توصیف یک رفتار کلامی و اخلاقی به عاریت گرفته شده است. این واژه ریشه در پارسی میانه دارد و به معنای سخن گفتن با لحنی گزنده، درشت، بدون مهر و همراه با ملامت است.
در ادبیات کلاسیک فارسی، بهویژه در آثار بزرگان چون مولوی، این تقابل میان کلام شیرین و کلام ترش یا تلخ همواره برای نشان دادن حالات درونی انسانها و کیفیت تعاملات آنها به کار رفته است. این واژه نمادی از بدخلقی، نارضایتی و عبوس بودن در ارتباطات انسانی به شمار میرود.