یعنی چه
گواله در زبان فارسی به کیسه یا جوال بزرگ و دوسویهای (مانند خورجین) گفته میشود که آن را بر پشت چهارپایانی مثل الاغ میاندازند و درونش بار، خاک، خشت، علوفه یا میوه میریزند.
تلفظ
این واژه به صورت ضمه روی حرف اول (گُ) و فتح روی حرف سوم (ل) یعنی گُواله (govāle) تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدول، واژه «گواله» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «جوال بزرگ» یا «خورجین چهارپایان» به کار میرود و دقیقاً ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
برای معادلسازی این واژه در زبان انگلیسی از اصطلاحاتی که به کیسههای بزرگ یا خورجینهای حمل بار متصل به حیوانات اشاره دارند، استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی واژه Çuval همریشه و هممعنی با جوال و گواله فارسی است.
به فارسی
واژههای گاله، جوال، گوال، جالق، خورجین بزرگ و کواله از نزدیکترین برگردانها و مترادفهای فارسی این کلمه هستند. این واژه ریشه در زبان پهلوی (gōbāl / gōvāl) دارد و واژه «جوال» عربیشدهٔ همین کلمه است.
نماد چیست
این واژه نماد اسطورهای خاصی ندارد؛ اما در ادبیات عامه و اصطلاحات قدیمی، مظهر و نمادی از بارکشی، انباشتگی، سنگینی بار و سادگی زندگی کشاورزی و روستایی سنتی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل گواله
واژه «گواله» یکی از کلمات اصیل و کهن زبان فارسی است که ریشه در دوران پهلوی دارد. این کلمه به کیسه یا خورجین بزرگ و دوطرفهای اشاره دارد که بر پشت چارپایانی مانند الاغ و اسب قرار میگرفت تا برای حمل مصالحی نظیر خاک، خشت، علوفه یا محصولات کشاورزی استفاده شود. جالب اینجاست که واژه رایج «جوال» در واقع شکل معرب یا عربیشده همین واژه گواله است.
امروزه اگرچه با برچیده شدن سبک زندگی سنتی و وسایل حملونقل قدیمی، استفاده از این واژه در زبان معیارهای رسمی کمتر شده است، اما گواله همچنان در مناطقی از خراسان، قزوین، قم و برخی گویشهای محلی دیگر کاربرد زنده دارد و در ادبیات عامه نیز نشانهای از انباشتگی و کار سنگین روستایی قلمداد میشود.