یعنی چه
واژهٔ پرگوشت در زبان فارسی به معنای فربه، چاق، گوشتدار و آکنده از گوشت به کار میرود. این صفت مرکب میتواند هم برای توصیف فیزیک انسان و حیوان (به معنی تنومند و لحیم) و هم برای توصیف میوههای کلفت و غذاهای پرمایه استفاده شود.
تلفظ
این واژه از دو جزء «پُر» (با ضمهٔ پ) و «گوشت» تشکیل شده است و به صورت سرهم و بدون فاصله تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «دارای گوشت زیاد» یا «فربه»، واژهٔ ۶ حرفی «پرگوشت» یا معادلهای کوتاهتر آن مانند فربه و چاق قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به موضوع، از واژههای متفاوتی استفاده میشود؛ برای اندام و غذا از Meaty و Beefy و برای میوهها از Pulpy استفاده میگردد.
به عربی
در زبان عربی واژههای سمین و لحیم دقیقترین معادلها برای رساندن مفهوم فراوانی گوشت و چاقی اندام هستند.
به ترکی
در زبان ترکی واژهٔ Et به معنای گوشت است و پسوند li صفتساز بوده و کلمهٔ Etli معنای پرگوشت را به طور کامل میرساند.
جمعبندی و توضیح کامل پرگوشت
واژهٔ «پرگوشت» یک صفت مرکب اصیل در زبان فارسی است که از ترکیب دو واژهٔ «پُر» (ریشه در ایران باستان) و «گوشت» (برگرفته از پهلوی ساسانی gōšt) ساخته شده است. این کلمه در لغتنامههای معتبری چون دهخدا، معین و عمید به معنای فربه، چاق، سمین و آکنده از گوشت معنا شده و کاربرد گستردهای در توصیف ویژگیهای فیزیکی انسان، حیوانات و حتی میوههای بافتدار دارد.
این واژه در ساختار خود فاقد هرگونه نماد فرهنگی، اسطورهای یا مذهبی خاص است و یک صفت کاملاً توصیفی و مادی به شمار میرود. همچنین در زبانهای دیگر نظیر انگلیسی، عربی و ترکی معادلهای دقیقی مانند Meaty، سمین و Etli دارد که ساختاری مشابه در رساندن مفهوم فراوانی بافت گوشتی دارند.