یعنی چه
استبشار در لغت به معنای شادی کردن، مسرور شدن و طلب مژده است. این واژه زمانی به کار میرود که فردی به خاطر دریافت یک خبر خوب، آثار شادی و گشادهرویی در چهرهاش نمایان شود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت اِستِبشار (Estebshār) است که سکون روی حروف س، ب و ش قرار میگیرد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه استبشار به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «شادمان شدن»، «طلب مژده کردن» یا «خوشحالی» به کار میرود و دقیقاً ۷ حرف دارد.
به عربی
این واژه ریشه عربی دارد و از باب استفعال و مشتق از ثلاثی مجرد «ب ش ر» است که به معنای سرور یا نمایان شدن شادی بر پوست صورت (بشره) میآید.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل شادمان شدن، خوشحالی، سرور، ابتهاج و فرح هستند. متضاد آن نیز واژههایی مانند حزن، اندوه و استرجاع (غم بر اثر مصیبت) میباشند.
در قرآن
این واژه به صورت فعلی در قرآن کریم به کار رفته است؛ از جمله در وصف شهدا در سوره آلعمران آیه ۱۷۰: «وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ» که به معنای شادی و مژدهخواهی آنها برای مؤمنان دیگر است.
نماد چیست
در فرهنگ، عرفان و ادبیات اسلامی، استبشار به عنوان نماد رویکرد مثبت، امیدواری مطلق به فضل پروردگار، حسن عاقبت و داشتن چهرهای گشاده و پرامید در مواجهه با تقدیر الهی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل استبشار
واژه «استبشار» یک مفهوم عمیق و اصیل در زبان و فرهنگ اسلامی است که ریشه در زبان عربی (باب استفعال از ریشه بشر) دارد. این کلمه فراتر از یک شادی ساده، به معنای حالت روحی خاصی است که در آن انسان با دریافت خبری خوش یا مژدهای الهی، سراپا تسلیم سرور و بهجت میشود و آثار این خوشحالی در چهره و ظاهر او (بشره) نمایان میگردد.
در لغتنامههای معتبر فارسی مانند دهخدا و معین، استبشار با مفاهیمی چون فرح، ابتهاج و مژدهخواهی مترادف دانسته شده و متضاد آن حزن و اندوه است. کاربرد درخشان این واژه در قرآن کریم، به ویژه در توصیف احوال جاودانه و پر از سرور شهیدان، به آن جایگاهی قدسی و نمادین بخشیده است؛ به طوری که امروز نمادی از حسن عاقبت، امیدواری مطلق و گشادهرویی در برابر رحمت الهی به شمار میرود.