یعنی چه
ابهت بخشیدن به معنای اعطای وقار، حشمت و بزرگی به یک فرد، شیء یا موقعیت است، به طوری که در دل بینندگان یا شنوندگان ترکیبی از احترام، ستایش و بیمِ توأم با تکریم ایجاد کند.
تلفظ
تلفظ صحیح واژه به صورت «اُبَّهَت بخشیدن» است که در آن حرف «ب» دارای تشدید و فتحه میباشد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این ترکیب به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «حشمت دادن» یا «باشکوه ساختن» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از افعال و عباراتی استفاده میشود که بر اعطای بزرگی و جلال دلالت دارند.
به عربی
در زبان عربی از ترکیباتی که مفهوم بخشیدن هیمنه، ترس محترمانه و بزرگی را میرسانند استفاده میشود.
در قرآن
خود ترکیب «ابهت بخشیدن» یا واژه «ابهت» با این رسمالخط در قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما مفاهیم قرآنی همراستا با آن مانند اعطای «هَیبَة» یا تعابیری چون «بصطةً فی العلم و الجسم» (عظمت و گستردگی در دانش و اندام) دیده میشود.
نماد چیست
در فرهنگ بصری و نمادشناسی ملل، مفهوم ابهت و شکوه معمولاً با نمادهایی همچون تاج پادشاهی، عقاب (شاهین)، شیر ژیان و کوهستانهای سر به فلک کشیده نمایش داده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل ابهت بخشیدن
عبارت «ابهت بخشیدن» یک ترکیب فعلی است که از واژه عربی «الأُبْهَة» (به معنی بزرگی، حشمت و فخر) و مصدر فارسی «بخشیدن» ساخته شده است. این اصطلاح زمانی به کار میرود که بخواهیم از افزایش جلوه، بزرگی و جلالِ یک فرد، مکان یا پدیده صحبت کنیم؛ به گونهای که ناظران با دیدن آن دچار نوعی شگفتی، احترام عمیق و حسی آمیخته از بیم و ستایش شوند.
از نظر لغوی، این اصطلاح در متون کهن و لغتنامههای معتبری چون دهخدا، معین و عمید با مفاهیمی همچون وقار دادن، حشمت بخشیدن و جلال دادن مترادف دانسته شده است. در نقطه مقابل، مفاهیمی چون خوار کردن، بیارزش کردن و تحقیر کردن به عنوان متضادهای آن شناخته میشوند که نشاندهنده کاهش جایگاه و ارزش یک پدیده است.
این واژه در ادبیات فارسی کاربرد گستردهای دارد و در نمادشناسی نیز با عناصر قدرتمند طبیعت مانند شیر و عقاب یا مظهر استواری مانند کوه پیوند خورده است. استفاده از این تعبیر به کلام پختگی و سنگینی خاصی میبخشد و جایگاه رفیع مورد نظر نویسنده را به خوبی به مخاطب منتقل میکند.