معنی
عبارت «بدو گروم» از دو بخش «بِدو» (مخفف به او) و «گِرَوَم» (صیغه اول شخص مفرد از فعل گرویدن) تشکیل شده است که در مجموع به معنای ایمان آوردن، تسلیم حقیقت شدن و پیروی کردن از یک شخص یا آیین است.
یعنی چه
این عبارت وضعیتی را توصیف میکند که فرد با تمام وجود به راه، کلام یا رسالت کسی باور پیدا کرده و تصمیم میگیرد جزو نخستین پیروان و وفاداران او باشد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «بِدو» با کسره حرف اول و ضمه حرف دوم، و «گِرَوَم» با کسره گاف و فتحه راء و واو است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف (۷ حرف) خودِ «بدو گروم» یا معادلهای آن نظیر «گرویدن» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم مذهبی و اعتقادی از عبارات مربوط به باور و تبعیت استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، مفاهیم مربوط به ایمان و وفاداری عقیدتی با افعالی نظیر inanmak و biat etmek بیان میشوند.
به فارسی
معادلهای روان و امروزی این عبارت در زبان فارسی شامل مواردی چون «به او ایمان بیاورم»، «از او راستروی و پیروی کنم» و «گرایش به او پیدا کنم» است.
جمعبندی و توضیح کامل بدو گروم
عبارت «بدو گروم» یک واژه واحد مستقل نیست، بلکه یک ترکیب اصیل و کهن در زبان فارسی است که از حرف جر و ضمیر «بِدو» (به او) و فعل مضارع التزامی یا اخباری «گِرَوَم» (از مصدر گرویدن) ساخته شده است. این تعبیر زیبا و فصیح بیشتر در متون تاریخی، دینی و ادبیات کلاسیک فارسی به چشم میخورد و یادآور متون کهنی است که در آنها فردی پیشگامی خود را در پذیرش یک آیین یا رسالت جدید اعلام میدارد.
نمونه شاخص و معروف این عبارت در کتابهای درسی نظیر فارسی ششم دبستان در جمله «نخست کسی من باشم که بدو گروم» تجلی یافته است که نقلقولی از پیشگامان اسلام در پذیرش دعوت پیامبر اکرم (ص) است. این اصطلاح بار معنایی عمیقی از وفاداری، تسلیم محض در برابر حقیقت و شجاعت در اولین بودن را به همراه دارد و از نظر مفهومی با اصطلاحات قرآنی همچون اولالمسلمین قرابت دارد.