یعنی چه
قنازع واژهای عربی و جمع «قُنزُعَة» است که در اصل به معنای تکهها یا دستههای موی پراکنده در اطراف سر (بهویژه سر کودکان) است که هنگام تراشیدن باقی میگذارند. این کلمه در معانی مجازی دیگری مانند سخنان رکیک و ناهنجار، بلاها و مصائب، مردم کوتاهقامت و خرد، و بقایای گیاهان در بیابان نیز به کار رفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت فتح اول و کسر زاء یعنی «قَنازِع» است. شکل مفرد آن نیز به صورت «قُنزُعَة» (ضم قاف و زاء) یا «قَنزَعَة» خوانده میشود.
در جدول
در حل جدول، پاسخ به راهنمای «دستههای موی پراکنده سر»، «سخنان زشت و ناهنجار» یا «بلاها و گرفتاریها» کلمه ۵ حرفی «قنازع» است.
به انگلیسی
برای معادلسازی دقیق قنازع در زبان انگلیسی، با توجه به بستر متن از اصطلاحات مربوط به دستههای نامنظم مو استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که واژه اصالتاً عربی است، در لغتنامههای عربی مانند لسانالعرب به خصلهای پراکنده مو، شنائع (امور زشت) و دواهی (بلاهای بزرگ) تفسیر شده است.
به فارسی
در زبان فارسی معادل مستقیم و تککلمهای دقیقی برای تمام ابعاد آن وجود ندارد؛ اما میتوان آن را به «کاکلها»، «زلفهای گرهخورده بالای سر»، «سخنان ناهنجار» یا «گرفتاریها» برگرداند.
نماد چیست
قنازع در ادبیات عرفانی یا حماسی به عنوان نماد یا استعاره شناختهشدهای به کار نرفته است؛ بلکه کاربرد اصلی آن توصیفی، لغوی و فقهی (در احادیث مربوط به کراهت تراشیدن بخشی از سر و رها کردن بخشی دیگر) است.
جمعبندی و توضیح کامل قنازع
واژه «قنازع» یک واژه اصیل عربی (رباعی مجرد از ریشه ق-ن-ز-ع) است که به لغتنامهها و متون فقهی و حدیثی فارسی وارد شده است. معنای اصلی و مادی این کلمه، دستههای موی متفرق و پراکندهای است که در نواحی مختلف سر کودک باقی میگذارند و باقی را میتراشند، یا موهایی که زنان در بالای سر خود جمع میکنند و میبندند.
این واژه علاوه بر معنای ظاهری، به مرور زمان کاربردهای مجازی متعددی پیدا کرده است؛ از جمله به سخنان زشت، ناهنجار و رکیک، بلاها و گرفتاریهای روزگار، و همچنین مردم خرد و کوتاهقامت «قنازع» گفته میشود. این واژه در قرآن کریم نیامده، اما در روایات اسلامی و مباحث فقهی پیرامون احکام مو و حج کاربرد دارد.