یعنی چه
بقور در اصل یک واژه با ریشه عربی است که به زبان فارسی وارد شده و به معنای جنس گاوان یا گلهای از گاوها (خواه نر و خواه ماده) به کار میرود.
تلفظ
این کلمه به صورت بَقُور (فتح باء و ضم قاف) تلفظ میشود و در برخی منابع نیز به صورت بُقُور ثبت شده است.
در جدول
واژه بقور یک کلمه ۴ حرفی است که در حل جدولهای متقاطع به عنوان پاسخ برای راهنمای «گاوان» یا «گله گاو» استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم از واژگانی که به گله گاو یا چهارپایان اهلی از این دست اشاره دارند، استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و از ریشه ثلاثی مجرد «ب ق ر» به معنی شکافتن گرفته شده است؛ چرا که گاو زمین را برای زراعت میشکافد.
به ترکی
برای ترجمه این مفهوم به زبان ترکی استانبولی، از واژههایی که به گاوها و چهارپایان سنگینجثه اشاره دارند استفاده میشود.
به فارسی
برگردان و معادل مستقیم این واژه در زبان فارسی روان، کلمه «گاوان» (جمع گاو) یا عبارت «گلهٔ گاو» است.
جمعبندی و توضیح کامل بقور
واژه «بَقُور» یک اسم جمع با ریشه عربی است که وارد ادبیات فارسی شده و به معنای گاوان یا گله گاو (شامل نر و ماده) به کار میرود. ریشه این کلمه به فعل «بَقَرَ» یعنی شکافتن بازمیگردد، زیرا گاو با شخم زدن، زمین زراعتی را میشکافد. اگرچه خود واژه بقور در قرآن نیامده، اما همخانوادههای سرشناس آن مانند بقره و بقر بارها در آیات قرآنی استفاده شدهاند.
این واژه در ادبیات کلاسیک فارسی نیز جایگاه خود را دارد؛ به طوری که مولوی در مثنوی معنوی از آن در ابیات خود استفاده کرده است (این اسد غالب شدی هم بر بقور / گر نبودی نوبت آن گاو زور). در فرهنگ اساطیری و عامه، گاو و گله گاو نمادی از برکت، روزی، باروری زمین و گاه سختکوشی به شمار میرود.
در کاربردهای مدرن و سرگرمی، این واژه به دلیل ساختار خاص ۴ حرفی خود، یکی از کلمات کلیدی و پر تکرار در جدولهای کلمات متقاطع به عنوان پاسخ معادل «گاوان» محسوب میشود.