یعنی چه
زبانهای ژرمنی شمالی که با نام زبانهای اسکاندیناویایی نیز شناخته میشوند، شاخهای از خانوادهٔ بزرگ زبانهای هندواروپایی هستند. این گروه زبانی امروزه حدود ۲۰ میلیون گویشور بومی دارد و شامل زبانهای سوئدی، نروژی، دانمارکی، ایسلندی و فاروئی است.
تلفظ
تلفظ این عبارت در زبان فارسی به صورت «زَ بان های ژِ ر مَ نیِ شُ ما لی» (Zabānhā-ye Jarmani-ye Shomāli) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این پرسش دقیقاً عبارت «زبان های ژرمنی شمالی» است که بدون احتساب فاصلهها ۱۷ حرف دارد. طراحان جدول ممکن است از واژگان هممعنی مانند زبانهای اسکاندیناویایی نیز استفاده کنند.
به انگلیسی
معادل رسمی و بینالمللی این اصطلاح زبانشناسی در زبان انگلیسی North Germanic languages است.
به فارسی
در زبان فارسی دقیقترین و علمیترین برگردان برای این مفهوم، همان عبارت «زبانهای ژرمنی شمالی» است. در متون عمومیتر به آن «زبانهای اسکاندیناویایی» یا «زبانهای نوردیک» نیز گفته میشود.
نماد چیست
اصلیترین نماد تاریخی و فرهنگی این گروه زبانی، الفبای رونیک (Runic alphabet) یا خط «فوتارک» است. این خط در گذشتههای دور برای نگارش زبان نورس باستان و نیانورس توسط اقوام شمال اروپا استفاده میشده است.
جمعبندی و توضیح کامل زبان های ژرمنی شمالی
زبانهای ژرمنی شمالی گروهی هماهنگ و پویا از زبانهای هندواروپایی هستند که ریشه در تاریخ و فرهنگ شمال اروپا دارند. این زبانها از زبان «نورس باستان» که زبان وایکینگها بود، تطور یافتهاند و ریشهٔ عمیقتر آنها در عصر آهن به زبان بازسازیشدهٔ «نیاژرمنی» میرسد. امروزه کشورهای حوزه اسکاندیناوی پیوندهای زبانی و فرهنگی عمیقی به واسطه این شاخه دارند.
از نظر زبانشناسی تاریخی، همخانوادههای ژنتیکی این شاخه شامل زبانهای ژرمنی غربی (مانند انگلیسی، آلمانی و هلندی) هستند که همگی نیای مشترکی دارند. در مقابل، زبانهای ژرمنی شرقی مانند زبان منقرضشدهٔ گوتی در دستهٔ متضاد یا متمایز ساختاری آن قرار میگیرند. الفبای رونیک همچنان به عنوان ملموسترین نماد باستانی این زبانها شناخته میشود.