یعنی چه
واژه اغنیاء در زبان فارسی به عنوان یک کلمه وامگرفته از عربی به کار میرود و به معنای افراد بینیاز، دارا و متمکن است. این کلمه جمع مکسر واژه «غنی» است و به کسانی اطلاق میشود که از نظر مادی در آسایش و فراوانی به سر میبرند.
تلفظ
این واژه با فتحة حرف اول (اَ)، سکون غین (غ)، کسر نون (ن) و امتداد الف و همزه در پایان تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند اغنیاء به عنوان پاسخ برای طراحان کاربرد دارد. خود واژه اغنیاء دارای ۶ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این گروه اجتماعی بیشتر از واژگان قید شده استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه اصیل عربی دارد و در زبان مبدأ نیز به همین صورت با ساختار جمع مکسر بر وزن افعلاء به کار میرود.
به فارسی
معادلهای سره و رایج فارسی این کلمه شامل توانگران، داراها، مالداران و متمکنان است که در گفتگوها و ادبیات فارسی جایگزین آن میشوند.
در قرآن
کلمه «أَغْنِيَاء» به صورت صریح در آیه ۱۸۱ سوره آلعمران آمده است: «لَّقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّذِينَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ وَنَحْنُ أَغْنِيَاءُ...» که به ادعای باطل گروهی اشاره دارد که خود را بینیاز و خدا را فقیر پنداشتند. همچنین شکل مفرد آن (غنی) ۲۰ بار در قرآن ذکر شده است.
جمعبندی و توضیح کامل اغنیاء
واژه اغنیاء از ریشه عربی (غ ن ی) وارد زبان فارسی شده و به عنوان جمع مکسر کلمه غنی، به معنای ثروتمندان و توانگران استفاده میشود. این واژه در ادبیات فارسی، متون دینی و اخلاقی جایگاه ویژهای دارد و معمولاً در تقابل با واژگانی چون فقرا و مساکین قرار میگیرد تا تفاوتهای طبقاتی یا مفاهیم مرتبط با مسئولیتهای اجتماعی مانند انفاق را تبیین کند.
در فرهنگ و اصطلاحات اجتماعی، اغنیاء نمادی از تمکن مادی و آزمونهای مرتبط با مالداری هستند. در کاربردهای سیاسی نیز ترکیبی مانند حکومت اغنیاء برای توصیف نظامهای سرمایهداری یا پلوتوکراسی به کار میرود که در آن قدرت در دست صاحبان ثروت متمرکز شده است.