یعنی چه
این کلمه یک فعل ماضی (گذشته) از باب افتعال در زبان عربی است که برای سوم شخص مفرد مؤنث (غایب) به کار میرود و معنای انشعاب، جدایی و متفرق شدن گروه یا جریانی را میرساند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با کسرهٔ همزه آغازین، سکون فاء، فتحهٔ تاء و راء، و سکون تاء پایانی به صورت اِفْتَعَلَتْ (اِفْتَرَقَتْ) است.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی مربوط به این واژه عربی، خود کلمه «افترقت» با تعداد ۶ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به ساختار فعلی و مؤنث بودن آن، از ترکیبهایی که معنای جدایی و انشعاب را میرسانند استفاده میشود.
به عربی
هممعنیهای همصیغه در خود زبان عربی شامل افعالی مانند انفصلت و تشعبت هستند که بار معنایی جدایی و تقسیم شدن را دارند.
به فارسی
معادلهای دقیق روان و بومی این واژه در زبان فارسی شامل عبارات فعلی همچون «پراکنده شد»، «جدا گشت» و «منشعب گردید» است.
در قرآن
خودِ ساختار فعل «افترقت» به این صیغهٔ خاص در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما مشتقات دیگر این ریشه مانند فعل مضارع «تَفَرَّقَ» یا «تَفَرَّقُوا» بارها در قرآن آمده است (مانند آیه ۱۰۳ سوره آلعمران: «وَلَا تَفَرَّقُوا»). این کلمه بیشتر در احادیث مشهوری مانند حدیث «افتراق امت» دیده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل افترقت
واژه «افترقت» یک فعل ماضی عربی از ریشه (ف ر ق) و باب افتعال است که به معنای جدا شدن، پراکنده شدن و یا تقسیم شدن به چند فرقه و گروه (برای نهاد مؤنث) به کار میرود. این کلمه در زبان فارسی نیز در متون دینی و ادبی به چشم میخورد.
شهرت عمده این لفظ به دلیل کاربرد آن در حدیث نبوی معروف به «افتراق امت» است که وضعیت انشعاب امتهای گذشته و اسلام را توصیف میکند. اگرچه خود این صیغه در قرآن یافت نمیشود، اما همخانوادههای فراوانی در زبان فارسی و متن قرآن دارد.