یعنی چه
آسایشخواهی در لغت به معنای آسایشجویی و راحتطلبی است. این واژه به حالت یا رفتاری اشاره دارد که در آن فرد یا جامعه، دستیابی به سکون، رفاه، امنیت روانی و جسمی و فرار از سختیها و چالشهای فرساینده را در اولویت قرار میدهد.
تلفظ
این واژه از دو بخش «آسایش» (با فتحه روی ی و شین ساکن) و «خواهی» (با واو معدوله که خوانده نمیشود) تشکیل شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این مدخل خودِ واژه «آسایش خواهی» با ۱۰ حرف است. از واژههای مترادف آن مانند راحتطلبی نیز استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این ویژگی رفتاری و روانی از اصطلاحات Comfort-seeking یا Seeking ease استفاده میشود که به طور دقیق مفهوم تلاش برای حفظ حاشیه امن و رفاه را میرسانند.
به فارسی
این واژه یک ترکیب فارسی خالص و مرکب است که از «آسایش» (ریشه پهلوی آساییش از مصدر آسودن) و «خواهی» (از مصدر خواستن) ساخته شده است. واژگان همخانواده آن شامل آسوده، آسودن و آسایشخواه هستند. متضادهای آن نیز سختکوشی و تکاپو میباشند.
در قرآن
ترکیب دقیق «آسایشخواهی» به عنوان یک اصطلاح اسمی در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، مفاهیمی مشابه مانند تنپروری، چسبیدن به مادیات دنیا و عافیتطلبیِ کاهلانه که در عربی به آن «الدَّعَة» میگویند، در برخی آیات مورد نکوهش قرار گرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل آسایش خواهی
واژه «آسایشخواهی» یک اصطلاح اصیل فارسی است که ابعاد روانی و رفتاری انسان را در تمایل به رفاه و گریز از سختیها توصیف میکند. این مفهوم در ساختار لغوی خود از دو مصدر «آسودن» و «خواستن» ریشه میگیرد و در ادبیات معاصر و فرهنگهای لغت معتبر نظیر دهخدا، به عنوان حاصل مصدر مرکب به معنای عافیتجویی ثبت شده است.
از منظر روانشناسی مدرن، این ویژگی با مفهوم «منطقه امن» یا حاشیه راحتی انسان گره خورده است، جایی که فرد تمایلی به پذیرش مخاطره و چالشهای جدید ندارد. اگرچه آسایشخواهی به حد اعتدال برای بازسازی قوای جسمی و روحی لازم است، اما افراط در آن میتواند به تنپروری و رکود منجر شود، به همین دلیل در ساختارهای اخلاقی و مذهبی نیز عافیتطلبیِ مطلق مایه عقبماندگی شمرده میشود.