معنی
ظواهر به معنی شکلها و صورتهای بیرونی و آشکار هر چیز است که در نگاه اول به چشم میآید. این کلمه جمعِ «ظاهر» بوده و در مقابل بواطن یا درونمایهها قرار میگیرد.
یعنی چه
عبارت ظواهر زمانی به کار میرود که بخواهیم به پوسته، جلوه، یا شکل بیرونی و فریبنده یک موضوع یا جهان مادی اشاره کنیم، پدیدههایی که لزوماً نشاندهنده حقیقت درونی نیستند.
مترادف
این واژهها در زبان فارسی میتوانند در سیاقهای مختلف به جای ظواهر استفاده شوند و همگی بر جنبه بیرونی و دیداری دلالت دارند.
متضاد
این کلمات نقطهمقابل ظواهر هستند و به بخشهای پنهان، درونی، عمیق و غیرقابللمس یک پدیده یا انسان اشاره میکنند.
ریشه
واژه ظواهر ریشه در زبان عربی دارد و از ماده (ظ ه ر) مشتق شده است که مفاهیمی چون آشکار شدن، پدیدار گشتن و قوت گرفتن بر روی زمین را در خود دارد.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت «ظَواهِر» با فتحه روی حرف ظاء و کسره زیر حرف هاء تلفظ میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژه Appearances رایجترین معادل برای اشاره به جلوههای بیرونی و گاه فریبنده است.
جمعبندی و توضیح کامل ظواهر
واژه «ظواهر» که جمع کلمه «ظاهر» است، به تمامی جنبههای بیرونی، صورتهای مادی و جلوههای قابل مشاهده یک پدیده یا شخص اشاره دارد. این مفهوم در تقابل مستقیم با «بواطن» یا درونمایه قرار میگیرد و معمولاً نمایانگر آن چیزی است که در نگاه نخست متبادر به ذهن میشود.
در ادبیات، عرفان و اصطلاحات فقهی، ظواهر نقش مهمی ایفا میکند. در ادبیات و عرفان، این کلمه غالباً نمادی از پوسته، جهان مادی و فریبندگیهای دنیوی است که انسان را از رسیدن به مغز و حقیقت بازمیدارد. از سوی دیگر، در فقه و تفسیر، بحثی کلیدی تحت عنوان «حجیت ظواهر» وجود دارد که به معتبر بودن فهم عرفی و اولیه از آیات و روایات اشاره دارد.