یعنی چه
واژههای «بسیار» و «فراوان» دو صفت پرکاربرد در زبان فارسی هستند. بسیار به معنای زیاد، بیشمار، افزون و نقیضِ کم است که ریشه در زبان پهلوی دارد. فراوان نیز به معنای انبوه، سرشار، پربرکت و چیزی است که به حد وفور یافت میشود و از پیشوند «فرا» و پسوند «وان» تشکیل شده است.
تلفظ
تلفظ صحیح کلمه اول به صورت بِسیار (besyār) و کلمه دوم به صورت فِراوان (farāvān) است که در پیوند با یکدیگر عطف میشوند.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً خود کلمه «بسیار و فراوان» با ۱۲ حرف است. همچنین بسته به تعداد حروف مکرر، کلماتی نظیر زیاد، انبوه و وافر نیز میتوانند مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار متن، واژههای Much و Many برای بیان تعداد و مقدار زیاد، و واژههای Abundant و Copious برای بیان مفاهیم غنی و سرشار به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی واژه «کثیر» نقیض قلیل و معادل بسیار است. همچنین واژههایی مانند وافر، جزیل و غدق (به ویژه برای آب و باران فراوان) به عنوان معادلهای دقیق فراوان کاربرد دارند.
نماد چیست
در فرهنگ، ادبیات و اساطیر ایران زمین، مفهوم فراوانی و بسیار بودن نعمت با نمادهایی چون باران و آب (مظهر برکت در فلات ایران)، خوشه گندم (نماد روزی فراوان و دسترنج پربار) و ایزدبانو آناهیتا (مظهر باروری و شادابی) شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بسیار و فراوان
ترکیب «بسیار و فراوان» در زبان فارسی تجلیبخش مفهوم فزونی، کثرت و سرشار بودن از نعمت است. واژه بسیار ریشه در پارسی میانه (پهلوی) دارد و بیشتر به جنبه مقداری و تعدادی اشاره میکند، در حالی که واژه فراوان با ساختار پیشوندی خود، مفهوم گشایش، انبوهی و برکت مشهود را بازگو میسازد.
این دو واژه گرچه اصالتاً فارسی هستند و در متن قرآن نیامدهاند، اما مفاهیم معادل آنها مانند کثیر و غدق در آیات الهی به کار رفتهاند. در باورهای اساطیری ایران نیز این مفهوم همواره با مظاهر حیاتبخش طبیعت مانند آب، باران و گندم که پیامآور وفور نعمت هستند، پیوند خورده است.