یعنی چه
عبارت «زمان کوتاه» به معنای بازه، مقطع یا بخش کوچکی از وقت، روزگار یا فرصت است که به سرعت سپری میشود و دوام چندانی ندارد. این ترکیب وصفی اشاره به مفاهیمی چون صدم ثانیه، لحظه، دم یا برههای زودگذر از زندگی و اتفاقات دارد.
تلفظ
تلفظ واژه اول به صورت [za-mān] با فتحه روی ز و الف کشیده، و واژه دوم به صورت [ko-tāh] با ضمه روی ک و الف کشیده و سکون هاء چسبان است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، برای راهنمای «زمان کوتاه» بسته به تعداد حروف، کلماتی چون زمان کوتاه (۹ حرف)، طرفةالعین (۹ حرف)، برهه (۴ حرف)، لحظه (۴ حرف)، لمحه (۴ حرف)، لختی (۴ حرف)، چندی (۴ حرف)، آن (۲ حرف) و دم (۲ حرف) کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی متناسب با سیاق متن، عبارات فوق برای رساندن مفهوم زمان بسیار کم یا یک چشم به هم زدن استفاده میشوند.
به عربی
در زبان عربی علاوه بر ترکیب مستقیم «زمان قصیر»، کلماتی مثل لحظه و برهه یا تعبیر قرآنی «لمح البصر» (به معنی چشم بر هم زدن) دقیقاً همین معنا را افاده میکنند.
به فارسی
این عبارت یک ترکیب وصفی کاملاً فارسی است. واژه «زمان» ریشه در زبان پهلوی (Zaman) دارد که از دوران کهن ایرانی باقی مانده است؛ واژه «کوتاه» نیز از واژه پهلوی (Kōtāh) یا (Kūtāk) به معنی کمطول، مختصر و مقطوع ریشه میگیرد. همخانوادههای زمان شامل زمانه و همزمان، و همخانوادههای کوتاه شامل کوتاهی و کوتاهقد هستند.
جمعبندی و توضیح کامل زمان کوتاه
عبارت «زمان کوتاه» یک ترکیب وصفی اصیل فارسی است که از دو واژه ریشهدار پهلوی یعنی «زمان» و «کوتاه» تشکیل شده است. این مفهوم در زبان فارسی نمایانگر برهه، لحظه، دم یا مقطع بسیار کوچکی از وقت است که پایدار نبوده و به سرعت به پایان میرسد. در متون ادبی و فرهنگ عامه، مترادفهایی چون لختی، چندی، لمحه و طرفةالعین برای آن به کار میرود و متضادهایی مثل زمان طولانی، عهد و ابدیت دارد.
در فرهنگها و ادیان مختلف، این مفهوم برای یادآوری گذرا بودن زندگی مادی استفاده میشود. به طور مثال در قرآن کریم با اینکه خود ترکیب فارسی نیامده، اما معادلهای مفهومی آن مثل «ساعة» (بخشی کوتاه از روز) یا «لمح البصر» برای نشان دادن سرعت سپری شدن دنیا به کار رفته است. همچنین نمادهایی چون ساعت شنی در حال اتمام، حباب روی آب، شبنم صبحگاهی و جرقه، در ادبیات مکتوب و بصری برای به تصویر کشیدن این زمان اندک کاربرد فراوان دارند.