یعنی چه
واژه نوا در زبان فارسی دارای دو معنای بنیادین است؛ نخست در حوزه موسیقی که به معنی آوا، آهنگ، ملودی و نام یکی از دستگاههای هفتگانه موسیقی اصیل ایرانی به کار میرود. دوم در مفهوم زندگی روزمره و مادی که به معنای سامان، سازوبرگ، اسباب، ثروت و دارایی است، چنانکه عبارت «به نوا رسیدن» به معنی متمول شدن است.
تلفظ
این واژه به صورت فتح اول و الف مقصور در پایان، یعنی نَوا (navā) تلفظ میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، کلمه ۷ حرفی مورد نظر خودِ «واژه نوا» است. از دیگر پاسخهای رایج برای این مفهوم میتوان به نغمه، آهنگ و سامان اشاره کرد.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد، در حوزه موسیقی از معادلهای Tune یا Melody استفاده میشود و در مفهوم مال و دارایی، کلماتی مانند Wealth یا Means به کار میروند.
به فارسی
واژههای مترادف و هممعنی فارسی آن شامل صدا، بانگ، لحن، نغمه، ترنم، دارایی، مال، توشه و سامان هستند. همچنین واژههای متضاد آن بینوایی و سکوت، و کلمات همخانواده آن نواختن، نوازنده، بینوا و همنوا میباشند.
در قرآن
خود واژهٔ فارسی «نوا» در قرآن کریم وجود ندارد. اما واژه عربی «نَوَى» (به معنی هسته خرما یا قصد) مشتقی به نام «النَّوَى» دارد که یکبار در سوره انعام آیه ۹۵ آمده است و از نظر ریشه و معنا هیچ ارتباطی با نوای فارسی ندارد.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات سترگ فارسی، نوا نمادی از جریان داشتن زندگی، شور و حال، بیداری و سازگاری با روزگار است. در اصطلاحات عامیانه و توده مردم نیز، داشتنِ نوا نمادِ بینیازی مالی، توانگری و سامان داشتن در زندگی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل واژه نوا
واژه اصیل و زیبای «نوا» ریشه در زبان پهلوی و فارسی میانه دارد و از کلمه باستانی «نیواک» یا «نواک» گرفته شده است که جزء «واک» در آن به معنای صوت و سخن بوده است. این کلمه با تاریخ و فرهنگ ایران پیوندی ناگسستنی دارد؛ به طوری که هم در هنر شریف موسیقی تجلی یافته و نام یکی از دستگاههای اصلی و حزنانگیز آن است، و هم در ادبیات عامه نشانهای از رفاه و ثبات مادی محسوب میشود.
بررسی ابعاد مختلف این واژه نشان میدهد که ایرانیان باستان چگونه مفاهیم معنوی (مانند صدا و آهنگ) را با مفاهیم مادی (مانند توشه و دارایی) در یک کلمه صیقل دادهاند. درک درست این واژه به شناخت بهتر کنایهها و استعارههای ادبیات فارسی کمک شایانی میکند.