یعنی چه
این اصطلاح در معنای ظاهری به عمل می نوشیدن و مستی کردن اشاره دارد، اما در ادبیات عرفانی و صوفیانه به معنای پر شدن از عشق کنایی، تجلیات معنوی و رهایی از عقل مصلحتاندیش به کار میرود.
در جدول
پاسخ دقیق و مستقیم برای این عبارت در جدول، خود کلمه «باده گرفتن» با ۹ حرف است. از دیگر جایگزینهای احتمالی میتوان به «می نوشیدن» یا «باده گساردن» اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم نوشیدن شراب و مسکرات از اصطلاحات رایج فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژگان خمر و مدام معادل باده و شراب هستند و ترکیبهای فوق معنای باده گرفتن را میرسانند.
به فارسی
عبارات هممعنی و جایگزینهای اصیل فارسی برای این مصطلح شامل باده کشیدن، می گساردن، صبوحی کردن و صهباکشیدن است که همگی به عمل نوشیدن باده دلالت دارند.
نماد چیست
در ادبیات کنایی و عرفانی فارسی، باده گرفتن نمادی است از عبور از ظاهر به باطن، غرق شدن در معرفت الهی، تجربه وجد و سرور معنوی و همچنین رهایی کامل از عقل مصلحتبین و خودپرستی.
جمعبندی و توضیح کامل باده گرفتن
اصطلاح «باده گرفتن» از عبارات اصیل و پرکاربرد در زبان و ادبیات فارسی است. واژه باده از ریشه «باد» گرفته شده و لغتنویسان کهن بر این باورند که چون نوشیدن آن باد غرور در سر میآورد یا لطافتی همچون باد صبحگاهی دارد، به این نام خوانده شده است. فعل گرفتن نیز ریشهای کهن در زبانهای ایران باستان (اوستایی و پهلوی) دارد.
این عبارت علاوه بر کاربرد واقعی و مادی خود که همان نوشیدن مسکرات و شراب است، در شعر و عرفان ایرانی جایگاهی بسیار والا دارد. شاعران عارف از این تعبیر برای نشان دادن احوالات معنوی، مستیِ ناشی از تجلی عشق الهی در دل سالک و بیخودی از خویشتن استفاده میکنند.
اگرچه خود این ترکیب عینا در متن قرآن نیامده، اما مفهوم معادل آن یعنی خمر در آیات الهی مطرح شده است؛ به طوری که در دنیا برای حفظ عقل حرام و از عمل شیطان شمرده شده، اما در بهشت به عنوان پاداشی پاکیزه و طهور برای مؤمنان راستین وصف گردیده است.