معنی
کلمه «کرام» جمعِ «کریم» است و به معنای افراد بزرگوار، بخشنده، شریف و بافضیلت به کار میرود. این واژه در زبان فارسی گاهی به عنوان صفت مفرد نیز برای اشاره به انسانهای جوانمرد و بلندهمت استفاده میشود.
یعنی چه
در اصطلاح و تداول زبانی، کرام یعنی کسانی که دارای کرامت نفس، بخشندگی و اصالت هستند؛ افرادی که در رفتار خود با عزت و بزرگواری عمل میکنند و از پستی و بخل دور هستند.
مترادف
این کلمات همگی مفاهیم مرتبط با اصالت، بزرگواری و بخشندگی را که در معنای کرام نهفته است، منتقل میکنند.
متضاد
این واژهها در تضاد مستقیم با مفهوم بخشندگی، کرامت و بزرگواری کلمه کرام قرار دارند.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشه سه حرفی (ک-ر-م) مشتق شدهاند و مفاهیمی حول محور عزت، بخشش و بزرگداشت را معنا میکنند.
ریشه
این واژه وامواژهای از زبان عربی است که بر سخاوت، شرافت، عزت و پاکنژادی دلالت دارد و به عنوان جمع تکسیر کلمه کریم وارد زبان فارسی شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه کرام معمولاً به عنوان پاسخ برای طراحانی است که راهنمای «بزرگواران» یا «جمع کریم» را با تعداد ۴ حرف مشخص کردهاند.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، این معادلهای انگلیسی برای رساندن مفهوم اصالت، احترام و بخشندگی واژه کرام به کار میروند.
به فارسی
معادلهای دقیق و اصیل فارسی این کلمه شامل واژههایی چون بزرگواران، آزادگان، پاکنژادان و گرامیان است که مفهوم جمعِ کریم را بازگو میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل کرام
واژه «کِرام» یک وامواژهٔ اصیل عربی در زبان فارسی است که به عنوان شکل جمعِ کلمه «کریم» شناخته میشود. این کلمه در لغت به معنای بزرگواران، شریفان، گرامیان و جوانمردان است، هرچند که در ادبیات و تداول فارسیزبانان گاهی در نقش صفت مفرد نیز برای توصیف یک انسان بلندهمت و پاکنژاد به کار میرود. ریشه این واژه به ماده «ک-ر-م» بازمیگردد که مفاهیمی چون بخشندگی، عزت و شرافت ذاتی را در خود جای داده است.
این کلمه در فرهنگ اسلامی و قرآنی نیز جایگاه ویژهای دارد و بارها برای توصیف ملائکه و فرشتگان مقرب (مانند کراماً کاتبین یا فرشتگان مأمور وحی) و همچنین انسانهای مؤمن و باوقار استفاده شده است؛ به طوری که اصطلاح عامیانه «حسابش با کرامالکاتبین است» از همین کاربردهای قرآنی نشأت میگیرد. کرام از نظر نمادین، مظهر انتزاعیِ کرامت انسانی، سخاوت اخلاقی و احترام اجتماعی است.