یعنی چه
ترکیب «ابر و سحاب» به معنی تودههای متراکم بخار آب در آسمان است که منشأ بارش باران هستند. سحاب کلمهای عربی به معنی ابر است و ترکیب این دو با هم به عنوان عطف تبیینی در شعر و ادبیات فارسی برای تأکید و زیبایی کلام به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت «اَبر (abr)» واو عطف به صورت ضمه «وُ (o)» و «سَحاب (sahāb)» با فتحه سین و حاء مخفف است.
در جدول
پاسخ دقیق این عبارت در جدولهای متقاطع خودِ «ابر و سحاب» با ۸ حرف است. همچنین کلماتی مانند میغ، غمام، غمام، و رباب نیز به عنوان هممعنی در جدول کاربرد دارند.
به عربی
واژه سحاب خود ریشه عربی دارد و از واژگان پرکاربرد در این زبان است. در زبان عربی برای انواع ابر با توجه به ویژگیهایشان نامهای متعددی مانند الغیم و الغمام وجود دارد.
به فارسی
معادلهای اصیل و دقیق فارسی برای واژه سحاب، کلماتی چون «ابر» و «میغ» (ابر غلیظ و مهآلود) هستند که در متون کهن فارسی به وفور استفاده شدهاند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، ابر و سحاب به دلیل بارانزایی نماد سخاوت، بخشندگی بیمنت و رحمت الهی هستند (مانند سحاب رحمت). همچنین به عنوان حجاب و مانعی موقتی که جلو جلوه گری خورشید یا رخ یار را میگیرد نیز به تصویر کشیده میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل ابر و سحاب
عبارت «ابر و سحاب» یک ترکیب زیبای مترادف (عطف تبیینی) در زبان و ادبیات فارسی است که از یک واژه اصیل فارسی (ابر) و یک واژه وامگرفته از عربی (سحاب) تشکیل شده است. واژه سحاب در ریشه لغوی خود به معنی کشیدن است و به این دلیل به ابر اطلاق میشود که باد آن را در آسمان حرکت داده و میکشد.
این واژه در فرهنگ اسلامی و قرآن کریم نیز جایگاه ویژهای دارد و ۹ بار برای توصیف ابرهایی که در آسمان گسترده و جابهجا میشوند استفاده شده است. در اشعار شاعران بزرگ، این ترکیب نمایانگر باران، طراوت و به ویژه نماد دست و دلبازی و بخشش بیدریغ است.