یعنی چه
ملائکه جمع مکسر واژه «مَلَک» است. این موجودات در باورهای دینی و اسلامی، کارگزاران غیبی الهی به شمار میروند که از نور آفریده شدهاند، عاری از شهوت و غضب هستند و هرگز از فرمانهای خداوند سرپیچی نمیکنند.
ریشه
در ریشهشناسی واژه ملائکه دو دیدگاه اصلی وجود دارد؛ گروهی آن را از ریشه «لأک» یا «مألوکة» به معنی رسالت و پیامرسانی میدانند (به معنای فرستادگان) و گروهی دیگر آن را مشتق از «مَلَکَ» به معنای قوت، اقتدار و حکومت قلمداد میکنند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت مَلائِکِه (مَ با فتحة، لاء با الف مدی و همزه مکسور، کِه با فتحه و هاء غیرملفوظ) تلفظ میشود.
در جدول
کلمه «ملائکه» دقیقاً ۶ حرف دارد. در حل جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنمای «فرشتگان» یا «موجودات آسمانی» به کار میرود.
به انگلیسی
واژه Angels معادل دقیق و جمع کلمه ملائکه در زبان انگلیسی است که به موجودات آسمانی و فرشتگان اشاره دارد.
به عربی
ملائکه خود یک واژه اصیل عربی و جمع مکسر کلمه «مَلَک» است که در متون دینی و زبان عربی همراه با الف و لام تعریف به صورت «الملائکة» به کار میرود.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی «فرشتگان» است. در ادبیات کهن و متون حماسی و اساطیری گاه از واژههایی مانند «سروشان»، «ایزدان» یا «قدسیان» نیز به عنوان معادل آن استفاده شده است.
در قرآن
واژه ملائکه و مشتقات آن دهها بار (بیش از ۸۰ مورد) در قرآن کریم ذکر شده است. ایمان به ملائکه در کنار ایمان به خدا و کتب آسمانی از اصول اعتقادی اسلام است. در قرآن وظایفی چون نزول وحی (توسط جبرئیل)، تدبیر امور جهان، ثبت اعمال انسانها و گرفتن جانها به آنها نسبت داده شده است.
نماد چیست
ملائکه در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی نماد طهارت، نورانیت، نظم مطلق و خیرخواهی هستند. در ادبیات عرفانی، آنها به عنوان موجوداتی عاری از گناه و حسد تصویر میشوند که همواره در حال تسبیح خداوند هستند و به عنوان واسطهای میان عالم غیب و جهان مادی عمل میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل ملائکه
واژه «ملائکه» جمع مکسر «مَلَک» به معنای فرشتگان است؛ موجوداتی مجرد، نورانی و غیبی که در جهانبینی اسلامی کارگزاران و مجریان فرامین الهی به شمار میروند. این واژه از نظر ریشهشناسی یا به حوزه پیامرسانی و رسالت (لأک) و یا به حوزه قدرت و اقتدار (ملک) پیوند میخورد و در زبان فارسی معادل مستقیم آن کلمه «فرشتگان» است.
در متون دینی به ویژه قرآن کریم، ملائکه جایگاهی بنیادین دارند و ایمان به آنها بخشی از ارکان عقیدتی محسوب میشود. فرشتگان مقربی مانند جبرئیل، عزرائیل، میکائیل و اسرافیل هر یک وظایف خطیری از جمله ابلاغ وحی، تدبیر روزی، قبض روح و دمیدن در صور را بر عهده دارند. آنها برخلاف انسانها فاقد اختیار در نافرمانی، شهوت یا غضب بوده و در طاعت محض به سر میبرند.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، ملائکه یا همان ساکنان ملکوت، نماد پاکی مطلق، صفا، صلح و واسطههای فیض و رحمت خداوند هستند. تقابل مفهومی آنها در متون اخلاقی و دینی معمولاً با شیاطین و جنهای سرکش صورت میگیرد که نشاندهنده دو قطب خیر محض و شر در تدبیر عالم است.