یعنی چه
واژه العداوه (یا عداوت در فارسی) به معنای وجود حس دشمنی، ناخشنودی عمیق و خصومت میان افراد یا گروهها است که منجر به بدخواهی و فراتر رفتن از مرزهای حق و انصاف میشود.
تلفظ
این کلمه با فتحة عین، فتحة دال و الف مدی بعد از آن تلفظ میشود که در زبان عربی به صورت ال-عداوه و در انتقال به فارسی معمولاً به صورت عداوت (تلفظ: 'adāvat) به کار میرود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ واژه «العداوه» دقیقاً دارای ۷ حرف است و به عنوان مترادف کلماتی چون دشمنی، کینه و بغض مفرط شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم العداوه از واژگانی استفاده میشود که نشاندهنده روابط خصمانه و احساسات منفی شدید میان انسانها هستند.
به عربی
از آنجا که خود واژه «العداوه» اصالتاً عربی است، در این زبان کلمات هممعنی دیگری مانند الخصومة و البغضاء نیز برای توصیف این حالتِ روحی و رفتاری به کار میروند.
به فارسی
برگردان و معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل کلماتی چون دشمنی، کینه، خصومت، ضدیت و منازعت است که نشاندهنده قطع رابطه دوستانه و بروز صلحستیزی است.
در قرآن
این واژه بارها در قرآن کریم مطرح شده است؛ از جمله در آیه ۹۱ سوره مائده که خداوند میفرماید شیطان قصد دارد با ابزارهایی چون شراب و قمار، «العداوه» (دشمنی) و بغضاء (کینه) را میان مؤمنان ایجاد کند.
جمعبندی و توضیح کامل العداوه
واژه «العداوه» یک اصطلاح اصالتاً عربی از ریشه ثلاثی مجرد (ع د و) است که به معنای تجاوز از حد، دوری از مودّت و بروز کینه و خصومت شدید میان انسانها به کار میرود. این کلمه پس از ورود به زبان فارسی بیشتر به صورت «عداوت» رواج یافته و با مفاهیمی چون بدخواهی، ضدیت و منازعت همپوشانی دارد. در مقابل، واژگانی چون صلح، الفت، محبت و دوستی به عنوان متضادهای اصلی آن شناخته میشوند.
در فرهنگ قرآنی و متون مذهبی، این کلمه جایگاه ویژهای دارد و غالباً همراه با واژه «البغضاء» برای توصیف نقشههای تفرقهافکنانه شیطان ذکر میشود. در ادبیات و فرهنگ عامه نیز، موجوداتی مانند مار و عقرب به دلیل گزندهای پنهانی، و ابلیس به عنوان کارگزار اصلی تفرقه، از نمادهای بارز عداوت و کینه به شمار میروند.