یعنی چه
نام مرکب «سمیعالله» از ترکیب صفت مبالغهٔ «سمیع» و لفظ جلاله «الله» ساخته شده است. این نام به معنای کسی است که خداوند دعای او را مستجاب میکند یا خود او شنوای فرمان و امر حق است.
تلفظ
این واژه بر اساس قواعد زبان عربی با ضمهٔ عین و ادغام در لفظ جلاله به صورت «سَمیعُ الله» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این کلمه دقیقاً «سمیع الله» با ۸ حرف است.
به انگلیسی
برای نگارش این نام در زبان انگلیسی از صورتهای Samiullah یا Sami-Allah استفاده میشود که مفهوم آن را به صورت اصطلاحی معادل «The hearer of God» قرار میدهند.
به عربی
این عبارت در زبان عربی یک ترکیب اسمی مشتق از مادهٔ (س-م-ع) بر وزن فعیل است که به لفظ جلاله اضافه شده است.
به فارسی
برگردان و معادلهای روان فارسی این اسم شامل واژههایی چون «شنوا»، «نیوشا»، «شنوندهٔ امر حق» و مجابشده (مستجابالدعوه) در متون مذهبی است.
در قرآن
خود ترکیب سرهم «سمیعالله» در قرآن نیامده است، اما صفت «سمیع» به تنهایی ۴۶ یا ۴۷ بار به عنوان اسامی حسنی تکرار شده است. همچنین عبارت «سَمِیعُ الدُّعَاءِ» (شنونده و اجابتکنندهٔ دعا) در آیه ۳۸ سوره آلعمران و آیه ۳۹ سوره ابراهیم نزدیکترین کاربرد قرآنی به این مفهوم است.
جمعبندی و توضیح کامل سمیع الله
نام مرکب «سمیعالله» از زیباترین اسامی مذهبی و معرفتی است که از ترکیب صفت مبالغه سمیع (بسیار شنوا) و لفظ جلاله الله شکل گرفته است. این اسم در فرهنگ اسلامی نشاندهندهٔ پیوند عمیق و نزدیک میان بنده و معبود است؛ به این معنا که خداوند صدای بنده را میشنود و دعای او را به کرم خود اجابت میکند، یا در مقابل، بنده تسلیم و شنوای فرامین الهی است.
اگرچه ترکیب سرهم این اسم در متن قرآن مجید به چشم نمیخورد، اما ریشه و اجزای آن به ویژه صفت «سمیع» دهها بار به عنوان صفات ثبوتی پروردگار یاد شدهاند. در فرهنگ عامه نماد مادی خاصی برای این اسم وجود ندارد، اما در نشانهشناسی استعاری، مظهر طاعت، نیایش و مستجابالدعوه بودن به شمار میرود.