یعنی چه
این واژه یک فعل عبارتی عربی است که از ترکیب «أَرْقِی» (دعا میخوانم) و ضمیر «کَ» (تو را) ساخته شده است. در فرهنگ اسلامی، به معنای خواندن حرز، دعا یا افسون شرعی برای شفای بیمار، دفع چشمزخم، حسد و سحر به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با همزه مفتوح، راء ساکن، قاف مکسور، یای مدی و کاف مفتوح به صورت «أَرْقِیکَ» است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه به عنوان دعای شفا یا حرز، خود واژه «ارقیک» با ۵ حرف است.
به انگلیسی
در برگردان انگلیسی، این اصطلاح اشاره به عمل قرائت ادعیه حفاظتی و شفابخش (Ruqyah) بر روی شخص دارد.
به عربی
عبارتهای هممعنی در زبان عربی شامل تعویذ و پناه دادن معنوی به شخص بیمار یا آسیبدیده است.
به فارسی
اگرچه این واژه ریشه عربی دارد، اما در متون دینی فارسی به عنوان فعلِ اصطلاحیِ «تعویذ کردن»، «پناه دادن در سایه خدا» و «افسونِ شرعی خواندن» ترجمه میشود.
در قرآن
عین واژه «أرقیک» در متن قرآن وجود ندارد؛ ولی مشتقات ریشه آن (ر ق ی) به چشم میخورد. برای نمونه، در آیه ۲۷ سوره قیامت عبارت «وَقِیلَ مَنْ ۜ رَاقٍ» (و گفته شود: چه کسی است که افسون خواند و شفایی دهد؟) دیده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل ارقیک
واژه «ارقیک» یک فعل عبارتی اصیل عربی از ریشه «رقی» است که در فرهنگ و ادبیات اسلامی جایگاه ویژهای دارد. این کلمه به معنای خواندن دعای شفا، حرز یا تعویذ برای محافظت از افراد در برابر بیماریها، چشمزخم و حسد است و ساختار صرفی آن شامل فعل مضارع متکلم وحده به همراه ضمیر مفعولی مخاطب میباشد.
شهرت و کاربرد عمده این عبارت به حدیث معروف جبرئیل امین بازمیگردد؛ آنجا که برای شفای پیامبر اسلام (ص) دعایی را با عبارت «بِسْمِ اللَّهِ أَرْقِیکَ» (به نام خدا بر تو دعای شفا میخوانم) آغاز کرد. به همین دلیل، این کلمه در زبان و ادبیات مذهبی فارسی نیز به عنوان نمادی از شفابخشی معنوی و پناهندگی به حفاظت الهی شناخته میشود.