یعنی چه
این عبارت یک ترکیب وصفی در زبان فارسی است و به افرادی اشاره دارد که رابطه دوستی با آنها آزموده شده، پایدار و برخاسته از گذشتهای دور است؛ گنجینههایی اصیل که در فراز و نشیب زمان وفاداری خود را ثابت کردهاند.
متضاد
در ادبیات فارسی، دوستان نو در مقابل دوستان کهن قرار میگیرند و همواره توصیه شده که نباید به خاطر آشنایان جدید، یاران آزمودهشده قدیمی را از دست داد.
تلفظ
واژه «دوستان» با ضمه دال و سکون واو و سین [dūstān] و «کهن» با ضمه کاف و فتح هاء و سکون نون [kohan] تلفظ میشود که در ترکیب با کسره اضافه به صورت [dūstāne kohan] خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این راهنما بسته به تعداد حروف معمولاً «دوستان کهن» (۹ حرف) یا «یاران دیرینه» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از عبارات رایج فوق استفاده میشود. همچنین در زبان ترکی عبارت «Eski dostlar» و در عربی «الأصدقاء القدامى» معادلهای آن هستند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات ایران، دوستان کهن نماد اصالت و وفاداری هستند. در متون کهن مانند قابوسنامه عنصرالمعالی تأکید شده که با آمدن دوستان نو نباید پشت به دوستان کهن کرد، چرا که آنها پشتیبانان روزهای سخت هستند.
جمعبندی و توضیح کامل دوستان کهن
عبارت «دوستان کهن» یکی از ترکیبات اصیل و پرکاربرد در ادبیات و فرهنگ عامه فارسی است که بر ارزش روابط انسانی پایدار و ریشهدار تأکید دارد. ریشه واژه دوست به زبان پهلوی (dōst) و واژه کهن نیز به پارسی میانه (kahan) بازمیگردد که نشان از قدمت این مفاهیم در تفکر ایرانی دارد.
در نگاه اندیشمندان و شاعران کلاسیک، حفظ یاران قدیمی نشانهای از مروت و عقلانیت است؛ چرا که زمان و سختیها، سره را از ناسره جدا کرده و عیار این دوستیها را مشخص ساخته است. این مفهوم نمادی از وفاداری، تکیهگاه محکم و گنجینهای ارزشمند است که با گذشت زمان نه تنها کهنه نمیشود، بلکه بر ارزش آن افزوده میگردد.