یعنی چه
القائات در لغت به معنای افکندن، انداختن و رساندن سخن است. در اصطلاح امروز و مباحث روانشناسی و عرفانی، به مجموعه افکار، تلقینها، الهامات یا وسوسههایی گفته میشود که از سوی یک عامل بیرونی یا درونی به ذهن و قلب انسان وارد میگردد.
تلفظ
این واژه بر وزن إفعالات تلفظ میشود که صدای مصوت کوتاه «اِ» (کسره) در آغاز آن قرار دارد.
در جدول
پاسخ مد نظر در جدول برای این مفهوم، خود کلمه «القائات» با ۷ حرف یا مترادفهای آن نظیر تلقینات است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن (مثبت، منفی یا علمی) از واژههای فوق استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در این زبان نیز با ساختارهای مشابه به کار میرود.
به فارسی
در زبان فارسی برای جایگزینی این واژه میتوان از کلماتی چون تلقینها، خواطر، افکار تحمیلی یا الهامات درونذهنی استفاده کرد. همخانوادههای آن القاء، لقا، ملاقات، تلاقی و ملقی هستند.
در قرآن
ریشه این کلمه (لقی) در باب افعال بارها در قرآن آمده است؛ مانند آیه ۵ سوره مزمل «إِنَّا سَنُلْقِي عَلَيْكَ قَوْلًا ثَقِيلًا» در معنای وحی، و آیه ۵۳ سوره حج «لِيَجْعَلَ مَا يُلْقِي الشَّيْطَانُ فِتْنَةً» در معنای وسوسه و شبههافکنی شیطان.
جمعبندی و توضیح کامل القائات
واژه «القائات» جمع مؤنث سالم از مصدر «القاء» و ریشه عربی (ل ق ی) است که به طور گسترده وارد زبان فارسی شده است. این کلمه در مفهوم اولیه خود به معنای انداختن، افکندن و املا کردن سخن است، اما در کاربردهای امروزی، ادبی، عرفانی و روانشناختی بیشتر اشاره به مفاهیم ذهنی و قلبی دارد.
در روانشناسی و تداول عامه، القائات به معنای تلقینات و افکار تحمیلی است که فرد تحت تأثیر عوامل بیرونی پذیرا میشود. در متون دینی و عرفانی نیز این واژه دو جنبه دارد: القائات رحمانی که همان الهامات، هدایتهای درونی و نفحات الهی هستند، و القائات شیطانی که به شکل وسوسه، شبههافکنی و تاریکی ذهنی بروز میکنند.