یعنی چه
این عبارت در وجه امری به معنای دستور به بیمار کردن کسی است و در نقش صفت فاعلی مرخم، به چیزی که باعث تهوع، بیزاری یا بیماری میشود (بیمارکننده) اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ این ترکیب از دو بخش واژگانی تشکیل شده است: «مَریض» با فتح مِیم و سکون یا کسره ضاد، و «کُن» به صورت فعل امر از مصدر کردن.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول در قالب ۶ حرف، خود واژه «مریض کن» است. معادلهای دیگر آن ممرض یا ناخوشکننده هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای حالت فعلی و امری از عبارت 'Make sick' یا 'Sicken' و برای توصیف عامل بیماریزا از 'Sickener' استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی فعل امر صیغه مربوطه 'أَمْرِضْ' است و به معنای عامل ناخوشی و مسبب بیماری از کلمه 'مُمَرِّض' استفاده میگردد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای بیان مفهوم امری از ترکیب 'Hasta et' و برای مفهوم بیمارکننده از واژه 'Hastalandıran' استفاده میشود.
در قرآن
خود ترکیب فارسی «مریض کن» در قرآن کریم وجود ندارد. با این حال، ریشه عربی آن یعنی «م ر ض» ۲۴ بار در قالبهای گوناگون تکرار شده است؛ مانند آیه ۸۰ سوره شعرا: «وَإِذَا مَرِضْتُ فَهو يَشْفِينِ».
جمعبندی و توضیح کامل مریض کن
عبارت «مریض کن» یک ترکیب واژگانی دورگه (عربی-فارسی) است که از واژه عربی مریض (ریشه م ر ض) و بن مضارع فعل کردن در فارسی تشکیل شده است. این عبارت میتواند به عنوان یک فعل امری به معنای دستور به ناخوش کردن کسی، یا یک صفت فاعلی مرخم به معنای عامل بیماری و تهوعآور به کار رود.
از نظر ساختار حرفی، این ترکیب دقیقاً ۶ حرف دارد و معادلهای بینالمللی آن در زبانهای انگلیسی، عربی و ترکی به خوبی هر دو جنبه فعلی و وصفی آن را پوشش میدهند. اگرچه این ترکیب فارسی در متون مذهبی عیناً یافت نمیشود، اما ریشه عربی بخش اول آن کاربرد گستردهای در قرآن دارد.