یعنی چه
واژهٔ «مآلاندیش» (که به اشتباه مالاندیش هم نوشته میشود) صفت مرکبی است به معنای آیندهنگر و ژرفبین. این کلمه از «مآل» (به معنی سرانجام و عاقبت) و «اندیش» (از مصدر اندیشیدن) ساخته شده و به فردی اشاره دارد که پیش از هر اقدامی، عواقب و نتایج آن را میسنجد. مترادفهای آن شامل آخربین، حازم، با بصیرت و پیشبین است و متضاد آن کلماتی چون کوتاهبین، غافل و ظاهرنگر هستند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با همزهٔ ممدود در بخش اول است: m-a-ā-l-a-n-d-ī-s-h. علائم نگارشی آن به صورت مآلْاَنْدیشْ میباشد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این راهنما معمولاً کلماتی مثل دوراندیش یا خود واژهٔ «مال اندیش» است که با شمارش دقیق، ۸ حرف دارد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم مآلاندیشی در زبان انگلیسی از صفتهایی استفاده میشود که به دیدن آینده یا احتیاط و تدبیر در امور اشاره دارند.
به عربی
در زبان عربی واژههایی که از ریشه تدبر، عاقبت و ابصار میآیند، دقیقترین معادلها برای این مفهوم هستند.
نماد چیست
در فرهنگ نمادها و ادبیات کلاسیک، «جغد» به دلیل توانایی دیدن در تاریکی و ژرفنگری، نماد مآلاندیشی و حکمت است. همچنین در ادبیات عرفانی، شخصیتهایی مانند «پیر خرد» یا «حضرت خضر» که فراتر از ظاهر زمان حال و افقهای آینده را میبینند، مظهر و نماد کامل مآلاندیشی به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل مال اندیش
واژهٔ «مآلاندیش» یک صفت فاعلی مرخم و بسیار نغز در زبان فارسی است که متأسفانه گاهی به دلیل شباهت شنیداری، به اشتباه با واژهٔ «مال» (دارایی و ثروت) املانویسی میشود. ریشهٔ بخش اول این واژه، کلمهٔ عربی «مآل» از ریشه «أول» به معنی بازگشت، سرانجام و عاقبت است که با بن مضارع «اندیش» ترکیب شده است. بنابراین مآلاندیشی هیچ ارتباطی به مالپرستی یا اندوختن ثروت ندارد، بلکه کاملاً مبیّن مفهوم عاقبتبینی، بصیرت و دوراندیشی است.
شخص مآلاندیش کسی است که پیش از انجام هر کاری، ابتدا پایان و پیامدهای آن را در نظر میگیرد و اسیر حالنگری و ظاهرپرستی نمیشود. این مفهوم در فرهنگ و ادبیات فارسی جایگاه ویژهای دارد و در قالب واژگانی چون حازم، پیشبین و آخربین نیز ستوده شده است؛ چرا که آیندهنگری عقلانی مانع از ندامت و پشیمانی در سرانجام امور میگردد.