یعنی چه
شخص موافق به فردی گفته میشود که با یک نظر، تصمیم، عقیده یا شخص دیگر همرای و همدل بوده و تمایل خود را به همراهی و تایید آن موضوع نشان میدهد.
تلفظ
تلفظ این ترکیب وصفی به صورت «شَخص» (با فتح شین و سکون خاء و صاد) و «مُوافِق» (با ضم میم، فتح واو و کسر فاء) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ دقیق برای عبارت «شخص موافق» خود کلمه ۸ حرفی «شخص موافق» یا واژههای هممعنی مانند همرای و طرفدار است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به موقعیت متن، از واژههای متفاوتی برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای اشاره به فرد موافق بیشتر از اصطلاح همعقیده یا طرفدار استفاده میکنند.
به فارسی
واژههای سره و رایج فارسی که میتوانند به جای این ترکیب عربی-فارسی استفاده شوند شامل همرای، همدل، همراه و همعقیده هستند.
در قرآن
عین ترکیب «شخص موافق» در قرآن مجید نیامده است؛ اما ریشه ثلاثی مجرد آن (و-ف-ق) در آیاتی نظیر «وَمَا تَوْفِیقِی إِلَّا بِاللَّهِ» (هود/۸۸) و «جَزَاءً وِفَاقاً» (نبأ/۲۶) به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل شخص موافق
عبارت «شخص موافق» یک ترکیب وصفی متشکل از واژه فارسی «شخص» و واژه عربی «موافق» (اسم فاعل از باب مفاعله و ریشه وفق) است. این اصطلاح در زبان روزمره، ادبیات و حتی متون تخصصی برای توصیف فردی به کار میرود که با یک جریان، فکر یا تصمیم همسویی کامل دارد و در برابر شخص مخالف یا منتقد قرار میگیرد.
در فرهنگ بصری و فضای مجازی مدرن، این مفهوم معمولاً با نمادهایی همچون شست رو به بالا (لایک) یا تیک سبز رنگ نمایش داده میشود. از نظر ریشهشناختی، کلماتی مانند توفیق، توافق، وفق و اتفاق با این عبارت همخانواده هستند که همگی بار معنایی سازگاری و همراهی را دوش میکشند.