یعنی چه
نیزک در لغت به معنای نیزه کوچک یا زوبین است. همچنین در اصطلاح نجومی و کهن، به شعلهای مانند نیزه که در آسمان پدید میآید و سقوط میکند (تیر شهاب) گفته میشود. امروزه در زبان عربی این واژه دقیقاً برای اشاره به شهابسنگها به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت نِیزَک (در پهلوی: nēzak) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، واژه «نیزک» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «نیزه کوتاه»، «خشت» یا «تیر شهاب» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد تاریخی یا مدرن، واژه انگلیسی مناسب برای آن انتخاب میشود.
به فارسی
ریشه این واژه کاملاً فارسی و متعلق به زبان پهلوی است که بعداً به صورت معرب وارد زبان عربی شده است. از برگردانها و واژگان هممعنی آن در فارسی میتوان به زوبین، خشت و شخانه اشاره کرد.
نماد چیست
در ادبیات کهن و نجومی، نیزک نمادی از سرعت بران، روشنایی باشکوه اما زودگذر و همچنین یک سلاح دفاعی غیبی و کیفر آسمانی در برابر نیروهای تاریکی و شیاطین به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل نیزک
واژه «نیزک» یک واژه اصیل و کهن فارسی با ریشه پهلوی است که در طول تاریخ دو معنای متمایز اما مرتبط را به دوش کشیده است؛ در معنای مادی و زمینی خود به نیزهای کوتاه، سبک و پرتابی اشاره دارد که در جنگهای باستان کاربرد داشته و به آن زوبین یا خشت نیز میگفتند.
در معنای دوم و آسمانی خود، این کلمه به پدیده نجومی شهاب یا همان خط درخشانی که بر اثر ورود سنگهای فضایی به جو زمین ایجاد میشود، اطلاق میگردد. این واژه به قدری در فرهنگهای همسایه تاثیرگذار بوده که به زبان عربی نیز راه یافته و امروزه در سطح بینالمللی و علمی به عنوان معادل شهابسنگ شناخته میشود.