یعنی چه
گروینامه سندی رسمی یا نوشتهای قانونی است که میان وامدهنده و وامگیرنده تنظیم میشود. در این سند، مشخصات دقیق مالِ به گرو گذاشته شده (وثیقه) و شرایط بازپرداخت بدهی قید میشود تا تضمینی بر پایبندی به تعهدات مالی باشد.
تلفظ
این واژه به صورت «گِرویْنامه» (gerovi-nāme) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه در قالب اصطلاحاتی چون رهننامه یا وثیقهنامه نیز شناخته میشود.
به انگلیسی
در متون حقوقی و بازرگانی بینالمللی، برای اشاره به این نوع سند از اصطلاحات فوق استفاده میشود.
به عربی
در فقه و حقوق کشورهای عربی، به سند رسمی رهن و وثیقه این عبارات اطلاق میگردد.
به فارسی
این واژه از نظر ریشه کاملاً پارسی است و از ترکیب «گِرو» (وثیقه) + پسوند صفتساز «ی» + «نامه» (نوشته/سند) ساخته شده است. واژههای همخانواده آن شامل گرو، گروگان، گرویی، گروگذار و گروگیر هستند.
نماد چیست
در مفاهیم حقوقی، سنتی و بازار، گروینامه به عنوان نماد و نشانهای از پایبندی به عهد، ضمانت معتبر و تعهد رسمی میان طرفین یک معامله شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل گروی نامه
گروینامه یک واژه اصیل و ترکیبی فارسی است که در نظام حقوقی و سنتی دادوستد، نقشی کلیدی در تضمین تعهدات مالی ایفا میکند. این سند مکتوب، مشخصات دقیق مال یا ملکی را که به عنوان وثیقه در قبال دریافت وام یا بدهی در اختیار طلبکار قرار میگیرد، به طور قانونی ثبت و ضبط میکند.
در ادبیات معاصر و بازرگانی، واژههایی نظیر رهننامه و وثیقهنامه به عنوان مترادفهای رایج این کلمه به کار میروند. اگرچه خودِ این ترکیب در متن قرآن نیامده است، اما اصلِ مفهوم حقوقی آن یعنی رهن و دریافت وثیقه، در آیه ۲۸۳ سوره بقره تحت عنوان «فَرِهَانٌ مَقْبُوضَةٌ» مورد تأیید قرار گرفته است که نشاندهنده اهمیت مستندسازی و ضمانت در روابط مالی است.