یعنی چه
مطیره در اصل صفتی عربی (مؤنث مَطیر) است که به مکان، روز یا شبِ بارانی و بارانزده اطلاق میشود. علاوه بر این، در زبان فارسی و بر اساس فرهنگهای معتبر مانند معین، به نوعی پوشش، چادر یا جامهٔ منقش و پرندهنگار نیز مطیره میگویند.
تلفظ
این واژه به صورت مَطِيرَة (با فتح ميم و كسر طاء) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژهٔ مطیره معمولاً با راهنماهایی چون «بارانی»، «بارانزده» یا «جامه و چادر منقش» بازخوانی میشود و یک کلمهٔ ۵ حرفی است.
به انگلیسی
برای مفهوم بارانی و هوای نمناک از برگردانهای Rainy یا Showery استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی مَطِيرَة برای توصیف حالت بارانی (مانند لیلة مطیرة) و عباراتی نظیر کساء موشی برای جامهٔ نگارین به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل بارانی، بارانزده، مهآلود و در وجهی دیگر، جامهٔ پرندهنگار یا چادر رنگارنگ است.
نماد چیست
مطیره به واسطهٔ پیوند بنیادینش با باران، در فرهنگ و ادبیات عامه نمادی از ریزش رحمت الهی، برکت، پاکی و تازگی است؛ هرچند گاهی هوای بارانی آن، حس دلتنگی و تامل شاعرانه را نیز تداعی میکند.
جمعبندی و توضیح کامل مطیره
واژهٔ مطیره ساختاری دوگانه و لطیف در زبان و ادبیات دارد. از یک سو، ریشه در زبان عربی و واژهٔ «مطر» دارد که به معنای بارانی، نمناک و بارانخورده است و برای توصیف شبها یا روزهای ابری و پرباران به کار میرود. این جنبه از معنا، حس طراوت، رحمت و البته دلتنگیهای شاعرانهٔ پاییز و زمستان را زنده میکند.
از سوی دیگر، این کلمه در فرهنگهای معتبر فارسی مانند فرهنگ معین، تغییر کاربری داده و به نوعی پوشش، چادر یا جامهٔ منقش و پرندهنگار اطلاق شده است. این درهمتنیدگی معنایی میان باران و جامههای نگارین، مطیره را به واژهای زیبا با باری ادبی تبدیل کرده است که در حل جدول و درک متون کهن کاربرد دارد.