یعنی چه
این واژه در لغتنامه دهخدا به عنوان صفت فاعلی مرکب ذکر شده و به معنای کسی است که فریاد میزند، ندا میدهد یا صدا و آوا از خود سر میآورد. این کلمه برای هر شخص یا شیئی (مانند جرس و زنگ) که صدایی بلند تولید کند، به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «بانگْ دارَنْدِه» است که از دو بخش «بانگ» (آواز بلند) و «دارنده» (صفت فاعلی از داشتن) تشکیل میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «بانگ دارنده» با ۱۰ حرف است. همچنین بسته به تعداد حروف، واژههایی چون فریادکننده یا جارچی نیز میتوانند به عنوان پاسخ جایگزین مطرح شوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژههای متعددی برای رساندن این مفهوم وجود دارد که بسته به موقعیت کلام، از آنها استفاده میشود.
به عربی
در متون کهن و ترجمههای قدیمی، واژه «عجاج» و «منادی» به عنوان معادلهای اصلی عربی برای این ساختار فاعلی ذکر شدهاند.
نماد چیست
این عبارت صرفاً یک صفت فاعلی توصیفی و ترکیبی در زبان فارسی است و نماد اسطورهای، فرهنگی یا ادبی خاصی در فرهنگ عامه برای آن ثبت نشده است؛ بلکه کاربردی عام در توصیف تولیدکنندگان صدا دارد.
جمعبندی و توضیح کامل بانگ دارنده
واژه «بانگ دارنده» یک ترکیب فاعلی اصیل در زبان فارسی است که از ترکیب «بانگ» (ریشه در زبان پهلوی به معنی آواز بلند) و «دارنده» (ساختار فاعلی مصدر داشتن) شکل گرفته است. این کلمه در متون کهن لغوی نظیر لغتنامه دهخدا به معنای فریادکننده، خروشنده و آوازدهنده معنا شده و کاربردی کاملاً توصیفی دارد.
اگرچه این واژه به صورت مستقیم در متن عربی قرآن کریم نیامده است، اما در ترجمهها و تفاسیر کهن (مانند تفسیر ابوالفتوح رازی) شکل جمع آن یعنی «بانگداران» برای توصیف کسانی که با فریاد و غوغا خارج شدند، استفاده شده است. در جدول کلمات متقاطع نیز این عبارت با داشتن ۱۰ حرف، به عنوان یک واژه اصیل و فصیح شناخته میشود.