یعنی چه
عالم قدس در اصطلاح حکمت و عرفان اسلامی، به مرتبهای از هستی و جهان مجردات محض ارجاع دارد که از زمان، مکان، ماده و هرگونه آلودگی، نقص و تغییر پاک و منزه است. این عالم، موطن فرشتگان مقرب و خاستگاه ارواح پاک انسانی پیش از هبوط به دنیاست.
تلفظ
این ترکیب به صورت «عالَمِ قُدس» (ālam-e qods) تلفظ میشود؛ واژه اول با فتح لام و واژه دوم با ضم قاف و سکون دال است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این کلمه در جدول، خودِ «عالم قدس» با ۷ حرف است. همچنین ممکن است با عناوینی چون عالم مجردات یا عالم انوار نیز پیوند داشته باشد.
به انگلیسی
در متون فلسفی و عرفانی غربی، برای معادلسازی این اصطلاح از عباراتی که به قداست و تجرد اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه در زبان عربی دارد و در متون اسلامی به همین صورت یا به تعبیر حظیرة القدس به کار میرود.
در قرآن
ترکیب «عالم قدس» به طور مستقیم در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ اما واژه «قُدُس» به صورت مفرد و در ترکیبهایی نظیر «رُوحُ الْقُدُس» (اشاره به حضرت جبرئیل) آمده است. مفسران این عالم را خاستگاه اصلی روحالقدس میدانند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و اشعار بزرگانی چون حافظ و مولانا، عالم قدس نماد موطن اصلی و حقیقی انسان است؛ جایی که روح مانند مرغی از آنجا هبوط کرده و در قفس دنیا گرفتار شده است. این واژه نماد پاکی مطلق و رهایی از حواس مادی است.
جمعبندی و توضیح کامل عالم قدس
عالم قدس یکی از کلیدیترین اصطلاحات در جهانشناسی عرفانی و حکمت اسلامی است که مرز میان جهان مادی (ناسوت) و مرتبه والای تجرد محض را ترسیم میکند. این عالم که از آن به عنوان موطن اصلی فرشتگان و ارواح یاد میشود، عاری از هرگونه محدودیت زمانی، مکانی و مادی است و حقیقت آن بر پایه طهارت و نزاهت مطلق بنا شده است.
در سنت ادبی و عرفانی ایران، عالم قدس وجههای نمادین و استعاری یافته است. شاعران عارف، روح انسان را مرغی قدسی میدانند که از این عالمِ پاک به جهان خاکی هبوط کرده و همواره در آرزوی بازگشت و پرواز دوباره به سوی اصل خویش است. این مفهوم، یادآور موطن حقیقی و غایت سیر و سلوک معنوی انسان است.