یعنی چه
جوع بقر در اصطلاح طب سنتی نوعی اختلال اشتها و بیماری است که در آن با وجود پر بودن و سیری معده، اعضای بدن همچنان احساس گرسنگی میکنند و غذا جذب اندامها نمیشود. این اصطلاح در ادبیات به عنوان نماد حرص و شکمپرستی نیز به کار رفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «جُوعِ بَقَر» یا «جُوعُ الْبَقَر» است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ واژه اشتهای گاوی یا گرسنگی مفرط، کلمه ۶ حرفی «جوع بقر» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی و بافت پزشکی مدرن، این حالت نزدیک به اختلال پرخوری عصبی یا Bulimia شناخته میشود.
به عربی
این اصطلاح ریشه در زبان عربی دارد و از ترکیب دو واژه جوع (گرسنگی) و بقر (گاو) ساخته شده است.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این واژه شامل «اشتهای گاوی» و «گرسنگی مفرط» است که در متون کهن به کار رفتهاند.
در قرآن
خود ترکیب «جوع بقر» در قرآن کریم نیامده است؛ اما واژه «جوع» به معنی گرسنگی (مانند آیه ۱۱۲ سوره نحل) و واژه «بقر» به معنی گاو (به عنوان نام طولانیترین سوره قرآن) به صورت جداگانه بارها آورده شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل جوع بقر
اصطلاح «جوع بقر» یا جوعالبقر پدیدهای در طب سنتی است که به گرسنگی کاذب و ولع شدید به غذا اشاره دارد. در این بیماری، شخص با وجود خوردن غذا و پر بودن معده، به دلیل عدم جذب مناسب مواد مغذی در بافتهای بدن، همچنان احساس نیاز و گرسنگی مفرط دارد. این وضعیت در طب مدرن با برخی اختلالات گوارشی و اشتها مانند بولیمیا یا پرخوری عصبی مقایسه میشود.
در ادبیات فارسی و عرفانی، به ویژه در مثنوی معنوی مولانا، این اصطلاح به عنوان استعارهای برای انسانهای حریص، دنیاطلب و شکمپرست به کار رفته است؛ افرادی که هرچه بیشتر از مادیات بهره میبرند، روحشان سیر نشده و حریصتر میشوند.