معنی
این عبارت یک جملهٔ فعلیه در زبان عربی و متنی قرآنی است که به بخشش، هدایت و عنایت خاص خداوند به حضرت ابراهیم (ع) اشاره دارد.
یعنی چه
این عبارت نشاندهنده توحید، عقلانیت و برگزیدگی حضرت ابراهیم (ع) از سوی پروردگار است که به عنوان نمادی از هدایت پاداشی و زودهنگام الهی در فرهنگ اسلامی شناخته میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت بر اساس قواعد تجوید و آوانگاری قرآنی به صورت «wa laqad ātainā ibrāhīm» است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این بخش از آیه معمولاً به صورت یادشده برای بیان قاطعیت فعل گذشته (عطا کردیم) ترجمه میشود.
به عربی
بازنویسی عبارت با استفاده از افعال هممعنی در زبان عربی مانند «أعطینا» (دادیم) یا «وهبنا» (بخشیدیم).
به فارسی
برگردان دقیق و روان عبارتی به زبان فارسی که بر تحقق حتمی این بخشش و عنایت از سوی خداوند تأکید دارد.
در قرآن
این عبارت دقیقاً طلیعه و شروع آیه ۵۱ سوره مبارکه انبیاء است: «وَلَقَدْ آتَيْنَا إِبْرَاهِيمَ رُشْدَهُ مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا بِهِ عَالِمِينَ» که به معنای اعطای رشد و مایه هدایت به حضرت ابراهیم پیش از بعثت رسمی اوست.
جمعبندی و توضیح کامل لقد اتینا ابراهیم
عبارت «لقد اتینا ابراهیم» یک گزاره قرآنی و عربی است که اصالت فارسی ندارد. این عبارت به طور خاص در ابتدای آیه ۵۱ سوره انبیاء جای گرفته و به عنایت، بخشش و اعطای مقام رشد و هدایت الهی به حضرت ابراهیم (ع) اشاره میکند. ریشه فعل «آتینا» از «أ ت ی» در باب افعال به معنی اعطا کردن است و کلمه «ابراهیم» اسمی علم و غیرعرب است که ریشه در زبانهای کهن پاکان دارد.
در فرهنگ اسلامی و تفسیر مبین قرآن، این جمله نماد بارزی از هدایت پاداشی پروردگار و تفکیکناپذیری توحید از رشد عقلانی است. خداوند در این آیه تأکید میکند که پیش از آزمونهای بزرگ، مایه هدایت و بینش عمیق را به ابراهیم (ع) عطا کرده بود، چرا که به شایستگی و پاکی مِنهج او در همه حال آگاه بوده است.