یعنی چه
به جانداری (اعم از پرنده، پستاندار یا خزنده) گفته میشود که ذاتاً با تعقیب، صید و کشتن سایر جانوران تغذیه میکند؛ یا حیوانی (مانند سگ شکاری) که توسط انسان برای انجام عمل شکار تربیت و رام شده است. این واژه کاملاً کلاسیک و معمولی است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت «حَیْـوانِ شِـکاری» است که از دو واژهٔ حیوان (عربی) و شکاری (فارسی، منسوب به شکار) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت خودِ «حیوان شکاری» (۱۰ حرف) است. واژههای مترادفی چون صیاد، جارحه و سبع نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به متن و نوع جانور از این عبارات اصطلاحی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی و متون فقهی و قرآنی، از واژه «جارحه» (به معنی زخمیکننده یا کسبکننده طعام) برای پرندگان و حیوانات شکاری استفاده شده است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی به حیوان شکارچی آوجی هایوان و به حیوانات درنده ییرتیجی هایوان میگویند.
نماد چیست
حیوانات شکاری مانند عقاب، شاهین، شیر و پلنگ در فرهنگها و ادبیات جهان نماد قدرت، تیزبینی، بیباکی، سلطنت و آزادی هستند. در عین حال، در برخی متون اخلاقی و عرفانی نمادی از نفس اماره و خوی درندگی به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل حیوان شکاری
حیوان شکاری در اصطلاح به جاندارانی اطلاق میشود که از طریق صید و شکارگری تغذیه میکنند و یا جانورانی که به دست انسان برای امر شکار رام و تربیت شدهاند. واژه شکار ریشهای کهن در زبان پارسی میانه دارد و این مفهوم در فرهنگهای مختلف جهان جایگاه ویژهای دارد.
این واژه در ادبیات دینی و قرآنی نیز منعکس شده است؛ به طوری که در آیه ۴ سوره مائده از واژه «جوارح» برای اشاره به حیوانات و سگهای شکاری آموزشدیده استفاده شده که صید آنها حلال اعلام گردیده است. این جانداران در طول تاریخ همواره مظهر صلابت، تیزبینی و شجاعت بودهاند.