یعنی چه
ترکیبی وصفی است که به معنای خویشتنداری مفرط، حلم فراوان و پایداری بزرگ در مواجهه با مشکلات، مصائب و چالشهای سنگین زندگی به کار میرود.
تلفظ
این عبارت از دو واژهٔ عربی «صَبْر» (با سکون ب) و «کَثِیر» (با فتح کاف و ثاء مکسور) تشکیل شده است که در فارسی به صورت اضافهٔ وصفی تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول در قالب ترکیب هفتحرفی «صبرکثیر» که به عنوان معادل بردباری و استقامت مفرط شناخته میشود.
به انگلیسی
معادلهای دقیق زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم بالاترین حد شکیبایی و استقامت.
به عربی
در زبان عربی علاوه بر ترکیب وصفی، از صیغههای مبالغه مانند صبار و صبور برای نشان دادن این حجم از شکیبایی استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و سره در زبان فارسی شامل شکیباییِ جَزیل، حلمِ فراوان، استقامتِ پایدار و بردباریِ بزرگ است. متضاد آن نیز «جزع کثیر» یا بیتابی شدید نام دارد.
در قرآن
عینِ عبارتِ «صبر کثیر» به صورت یک ترکیب پشتسرهم در هیچیک از آیات قرآن کریم نیامده است. با این حال، ریشهٔ صبر بیش از ۷۰ بار تکرار شده و قرآن برای اشاره به عالیترین حد شکیبایی از اصطلاح «صَبْرٌ جَمِیل» (صبر زیبا و بدون شکایت) استفاده کرده است. البته در احادیث نبوی این مفهوم به صراحت ذکر شده است؛ مانند: «فِی الصَّبْرِ عَلَی مَا تَکْرَهُ خَیْرٌ کَثِیرٌ».
جمعبندی و توضیح کامل صبر کثیر
عبارت «صبر کثیر» یک ترکیب وصفی ساخته شده از دو ریشهٔ مجزای عربی (صبر) به معنی خودنگهداری و (کثر) به معنی فراوانی است. این اصطلاح در ادبیات فارسی و فرهنگ اسلامی برای توصیف بالاترین درجات استقامت روحی و تسلیم نشدن در برابر مصائب سنگین روزگار به کار میرود.
اگرچه این ترکیب به صورت متوالی در متن قرآن مجید به چشم نمیخورد، اما مضمون آن در قالب «صبر جمیل» ستوده شده است. در فرهنگ عامه و متون مذهبی، نماد عینی این شکیبایی بیمانند حضرت ایوب (ع) و حضرت زینب (س) هستند که در برابر سختترین آزمونهای الهی پایداری کردند.
در لغتنامهها و ادبیات منثور، این واژه همخانوادههایی چون صابر، صبور، کثرت و تکثیر دارد و در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع، به عنوان یک پاسخ کلیدی ۷ حرفی برای راهنمای «بردباری فراوان» شناخته میشود.