یعنی چه
این کلمه دو وجه متفاوت دارد: یکی اسم خاص (نام تاریخی) در عهد عتیق که به برادر بزرگتر و دوقلوی یعقوب (ع) اشاره دارد و در عبری به معنای «پُرمو» یا «زبر» است. وجه دوم، فعل ماضی عربی در قرآن (أَسَاءُوا) از ماده «سوء» است که به معنای «بدی کردند» یا «مرتکب گناه شدند» به کار میرود.
تلفظ
در زبان عبری و انگلیسی به صورت «اِساوُ» تلفظ میشود. در قرائت متون قرآنی و عربی، به صورت فعل ماضی جمع مذکر غایب و با املای «أَسَاءُوا» (اَسائُو) خوانده میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان نام دیگر عیسو (برادر یعقوب) یا با ارجاع به آیه ۱۰ سوره روم با تعداد ۵ حرف طراح میشود.
به انگلیسی
برای شخصیت تاریخی عهد عتیق از واژه Esau و برای ترجمه فعل قرآنی از عباراتی نظیر They did evil استفاده میشود.
به عربی
در متون عربی، شخصیت تاریخی را «عیسو» یا «عیص» مینامند و ساختار فعلی آن دقیقاً به صورت «أَسَاءُوا» نوشته میشود.
به فارسی
معادل اسمی آن در منابع فارسی (مانند لغتنامه دهخدا) عیسو یا عیصو است. معادل فعلی و قرآنی آن نیز «بدی کردند» و «نافرمانی نمودند» ترجمه میشود.
نماد چیست
در فرهنگ عهد عتیق، او نماد ترجیح لذتهای زودگذر مادی بر ارزشهای معنوی است، زیرا حق نخستزادگی خود را با یک کاسه آش تعویض کرد. در بستر قرآنی، فعل «أَسَاءُوا» نماد سقوط تدریجی انسان است که اصرار بر گناه، در نهایت او را به تکذیب حقایق الهی میکشاند.
جمعبندی و توضیح کامل اسائو
واژه «اسائو» یک کلمه با دو کاربرد و ریشه کاملاً مجزا است. در وهله اول، این کلمه به عنوان یک اسم خاص عبری (Esav) شناخته میشود که در لغتنامه دهخدا و متون کهن به صورت «عیسو» یا «عیصو» ضبط شده است؛ او فرزند اسحاق (ع)، برادر دوقلوی یعقوب (ع) و شکارچی ماهر عهد عتیق است که به دلیل فروش حق نخستزادگیاش، در فرهنگ دینی نماد مادیگرایی گردید.
در وجه دوم، این واژه شکل گفتاری و املایی فعل قرآنی «أَسَاءُوا» است. این فعل ماضی در آیه ۱۰ سوره مبارکه روم به کار رفته و به معنای «بدی کردند» یا «مرتکب زشتی شدند» است. این بخش از آیه نشاندهنده عاقبت شوم کسانی است که با تکرار گناه و اصرار بر بدی، قلب خود را تیره کرده و به تکذیب آیات الهی روی میآورند.