یعنی چه
این اصطلاح در اصل یک مفهوم ترکیبی ادبی و فلسفی است که به حالت خلسه، اوهام و خوشبختی توهمی و زودگذری اشاره دارد که انسان در پی مصرف مواد مخدر یا روانگردان به آن دست مییابد. این عبارت نشاندهنده تلاش باطل و ناامیدانه آدمی برای ساختن یک مدینه فاضله خیالی و گریز از واقعیتهای تلخ زندگی است که در نهایت به فروپاشی روانی منجر میشود.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت [بِ هِشتْ هایِ مَصْنوּعی] است.
در جدول
در مسابقات و جداول کلمات متقاطع، پاسخ این کنایه ادبی دقیقاً «بهشت های مصنوعی» است که از ۱۳ حرف تشکیل میشود.
به انگلیسی
این عبارت ترجمه مستقیم کتاب معروف «Les Paradis Artificiels» اثر شاعر فرانسوی شارل بودلر است که در زبان انگلیسی به Artificial Paradises شناخته میشود.
در قرآن
این ترکیب وصفی در قرآن کریم وجود ندارد. در کلاموحی از واژههایی مانند «الجنة» یا «الفردوس» برای بهشت حقیقی، ابدی و الهی استفاده شده است. با این حال، از نظر مفهومی، سرگرم شدن به اوهام دنیوی و ساختن بهشتهای کاذب (مانند باغ شداد در تفاسیر) که مایه گمراهی انسان میشوند، به عنوان «متاع غرور» و فریب شیطان سرزنش شده است.
نماد چیست
این عبارت نماد بارز «توهم رهایی»، «خوشبختی کاذب و فانی»، «ملال مدرن» و انحطاط روحی انسان در پشت ظاهری فریبنده و زیباست.
جمعبندی و توضیح کامل بهشت های مصنوعی
اصطلاح «بهشتهای مصنوعی» با انتشار کتابی به همین نام از شاعر نامدار فرانسوی، شارل بودلر، در سال ۱۸۶۰ میلادی وارد ادبیات و فلسفه جهان شد. بودلر در این اثر به تکاندهندهترین شکل ممکن، تأثیرات روانگردان و توهمزای موادی چون حشیش و تریاک را بر ذهن انسان به تصویر میکشد و نشان میدهد که چگونه انسان مدرن برای فرار از ملال و رنج زندگی، به آغوشِ بهشتی خیالی پناه میبرد.
این عبارت در زبان فارسی امروزه کنایهای از هرگونه خوشبختی کاذب، خلسه تخدیرکننده و رفتارهای فرارگرایانه است که فرد را از واقعیت عینی جامعه جدا میکند. اگرچه ظاهر این بهشتها فریبنده و آرامشبخش به نظر میرسد، اما در بطن خود انحطاط، فروپاشی روانی و فریب بزرگ روح انسانی را به همراه دارد و فرد را در تنهایی عمیقتری رها میسازد.