یعنی چه
این عبارت فرازی از کلامالله مجید است که هدف اصلی و روح عبادت را «یاد خدا» معرفی میکند. در واقع به مکلف دستور میدهد که برای غفلتزدایی و زنده نگهداشتن یاد پروردگار در دل، نماز را استوار و برقرار دارد.
تلفظ
در قرائت صحیح قرآنی، همزه قطع در ابتدا خوانده میشود و با کسرِ میم به صادِ مشدد وصل میگردد: [عربی: أَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي].
در جدول
این عبارت دقیقاً از ۱۲ حرف (بدون احتساب الف و لام تعریف در صورت حذف) تشکیل شده و در سوالات مذهبی و قرآنی جداول کاربرد دارد.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، برای برپا داشتن نماز از فعل Establish و برای یاد خدا از واژگان remembrance یا remember استفاده میشود.
به عربی
این عبارت خود متنی عربی و وحیانی است که مفسران در بیان معنای مأموریت آن، بر پیوند ناگسستنی نماز و ذکر الهی تأکید کردهاند.
به فارسی
برگردان دقیق و روان عبارتی این آیه شریف در زبان فارسی، به پاداشتن نماز و استوار کردن این فریضه الهی را به نیابت و قصد یادکرد پروردگار معنا میکند.
در قرآن
این عبارت بخشی از پیام خداوند به حضرت موسی (ع) در وادی مقدس طوی است: «إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدْنِي وَأَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي». همچنین در فقه، روایاتی از پیامبر (ص) با استناد به این آیه بر وجوب قضای نماز فراموششده به محض به یاد آوردن نقل شده است.
جمعبندی و توضیح کامل اقم صلاه لذکری
عبارت «أَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي» فرازی بلند و توحیدی از آیه ۱۴ سوره مبارکه طه است که در جریان تجلی وحی بر حضرت موسی (ع) در وادی مقدس طوی نازل شد. این عبارت به وضوح فلسفه غایی و روح اصلی عبادت و نماز را در اسلام تبیین میکند که همان رسیدن به مقام ذکر، آرامش قلب و زدودن غفلت از روح انسان است.
از منظر دستوری، این عبارت از فعل امر «أقم» (برپا دار)، اسم «الصلاة» (نماز) و ترکیب جار و مجرور «لذکری» (برای یاد من) تشکیل شده است. در فرهنگ اسلامی این آیه به عنوان یک شعار کلیدی شناخته میشود که نشان میدهد نمازِ کالبدی بدون توجه و یاد خدا، از هدف اصلی خود دور مانده است. همچنین در مباحث فقهی، مفسران و فقها از این آیه برای تبیین اهمیت فوریت در بجای آوردن نمازهای قضا شده به محض یادآوری استفاده میکنند.