یعنی چه
جزدره به تکههای کوچک، ترد و قهوهایرنگی گفته میشود که پس از ذوب کردن و گرفتن روغنِ دنبه یا پیه حیوان، در ته ظرف باقی میماند. این واژه کلاسیک و اصیل است و امروزه بیشتر با نام جزغاله شناخته میشود.
تلفظ
این واژه در منابع معتبر لغتنامه به صورت جَزدَره (با فتح جیم و دال) یا جُزدَره (با ضم جیم) ضبط شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، به عنوان پاسخ پنج حرفی برای پرسشهایی نظیر «باقیمانده دنبه آبشده» یا «تکههای برشته پیه» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی به تکههای برشتهشده و ترد پوست یا چربی حیوان که پس از فرآیند روغنگیری و ذوب کردن باقی میماند، Cracklings میگویند.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به تهمانده و تکههای برشته چربی ذوبشده از واژههای صهاره یا قشده استفاده میشود.
به فارسی
این کلمه واژهای کاملاً پارسی است و از واژههای هممعنی و همخانواده آن در زبان فارسی میتوان به جزغاله (یا جیزغاله)، جزدر و چژدر اشاره کرد که ریشه در صوتنام یا نامآوای «جِز» (صدای سرخ شدن روغن) دارند.
نماد چیست
کلمه جزدره دارای بار نمادین، اسطورهای یا ادبی خاصی نیست و صرفاً یک اصطلاح مادی، عامیانه و کاربردی در حوزه آشپزی سنتی ایران بوده است.
جمعبندی و توضیح کامل جزدره
واژهٔ «جزدره» یکی از کلمات اصیل، کهن و فصیح زبان فارسی است که در لغتنامههای شاخصی همچون دهخدا، برهان قاطع و آنندراج ثبت شده است. این کلمه به تکههای ترد، برشته و قهوهایرنگی از دنبه یا پیه گفته میشود که پس از ذوب شدن چربی و روغنگیری، در ته دیگ یا ظرف باقی میماند. ریشهٔ این واژه به صوتنام یا نامآوای «جِز» برمیگردد که تداعیکنندهٔ صدای جلزولیز سرخ شدن چربی در روغن داغ است.
بر اساس یادداشتهای دهخدا، این کلمه در تداول اهالی و گویشوران خراسان به صورت «جزغاله» یا «جیزغله» رواج داشته که امروزه این صورت تلفظی به زبان معیار و رسمی فارسی نیز راه یافته و جایگزین واژه کهنتر شده است. در فرهنگ سنتی و آشپزی ایرانی، این تکههای برشته و خوشطعم ارزش غذایی بالایی داشتند و از آنها در پخت انواع نانهای محلی، آشها و غذاهای سنتی استفاده میشده است.