یعنی چه
واژه مناذرة (جمع مکسر مُنذِر) نام یک سلسله پادشاهی عرب به نام لخمیان است که در دوران پیش از اسلام (قرن سوم تا هفتم میلادی) بر بخشهایی از جنوب عراق و بینالنهرین حکومت میکردند. پایتخت آنها شهر تاریخی حیره بود و به دلیل فراوانی پادشاهانی با نام «منذر» در این دودمان، به مناذره یا آل منذر مشهور شدند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مَناذِره (با فتح میم و کسر ذال) است و نباید آن را با واژه «مناظره» (به معنی بحث و گفتگو) اشتباه گرفت.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «پادشاهان حیره»، «سلسله عرب پیش از اسلام متحد ایران» یا «نام دیگر لخمیها» به کار میرود و دقیقاً دارای ۶ حرف است.
به انگلیسی
در منابع انگلیسی و متون تاریخنگاری بینالمللی، از این سلسله با نام Lakhmids (برگرفته از قبیله لخم) یا صورت آوانگاریشده Al-Manadhira یاد میشود.
به عربی
در زبان عربی این واژه به عنوان یک اسم خاص تاریخی با الف و لام تعریف به صورت «المناذرة» برای اشاره به ملوک حیره استفاده میشود.
به فارسی
معادل مستقیم این کلمه در زبان فارسی همان «لخمیان» یا «خاندان منذر» است. همچنین در جغرافیا و تاریخ گذشته، نام دو شهر قدیمی در ناحیه اهواز به صورت «مناذر کبری» و «مناذر صغری» ثبت شده است.
در قرآن
کلمه «مناذره» به عنوان یک گروه یا سلسله تاریخی در متن قرآن وجود ندارد؛ اما ریشه لغوی آن (ن-ذ-ر) در قالب واژههایی مانند «مُنذِر» (بیمدهنده) و «نَذیر» در آیات متعددی (مانند آیه ۷ سوره رعد) به کار رفته است.
نماد چیست
مناذره در تاریخ و ادبیات نماد فرهنگ عربی پیش از اسلام، حکومتهای دستنشانده مرزبان ایران، و همچنین معماری باشکوه حیره است. بارگاه معروف آنها یعنی «قصر خَوَرْنَق» در ادبیات فارسی و عربی به عنوان نماد عظمت و در عین حال ناپایداری دنیا شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مناذرة
مناذرة (یا همان لخمیان) یک سلسله پادشاهی عرب پیش از اسلام بودند که میان قرنهای سوم تا هفتم میلادی بر کرانههای فرات و پایتخت خود، شهر حیره (در عراق امروزی)، فرمانروایی میکردند. این خاندان به عنوان حائلی میان امپراتوری ساسانیان و قبایل شبهجزیره عربستان عمل میکرد و متحد و وفادار به شاهنشاهی ایران بود. دلیل نامگذاری آنها به مناذره، تکرار نام «منذر» در میان پادشاهان بزرگ این دودمان بود.
در قلمرو سیاسی آن دوران، رقیب اصلی مناذره سلسله «غسانیان» (الغساسنه) در شام بود که برخلاف مناذره، با امپراتوری روم شرقی متحد بودند. مناذره نقش مهمی در انتقال فرهنگ، هنر و خط عربی به نواحی دیگر داشتند و سرانجام حکومت آنها با تصمیم خسرو پرویز ساسانی تضعیف و مدتی بعد با ظهور اسلام برچیده شد.