یعنی چه
در لغتنامههای شاخص مانند دهخدا و ناظمالاطباء، این واژه به معنای فردی بدخلق، کجخلق، سختگیر و تندخو به کار میرود. در طب سنتی نیز گاهی به افرادی که طبع سرد و خشک یا غلبه ترشی در معده دارند اشاره دارد، اما معنای اصلی آن همان عبوس بودن است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت تُرشمَزاج است که از دو بخش فارسی (ترش) و وامواژه عربی (مزاج) تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «ترش مزاج» با ۷ حرف است. واژههای مترادف دیگر مانند بدخلق یا عبوس نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از اصطلاحات فوق برای توصیف فردی با ویژگیهای اخلاقی ترشمزاج استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی بسته به اینکه منظور طبع پزشکی یا خوی رفتاری باشد، از واژگان متفاوتی استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی این واژهها به خوبی حس ناخوشایند رفتاری فرد ترشمزاج را منتقل میکنند.
نماد چیست
در نمادشناسی فرهنگی و طب قدیم، واژه ترشمزاج یادآور سرکه یا فصل خزان و پاییز است که نشانههایی از سردی، خشکی، گرفتگی چهره و بیرونقی را با خود به همراه دارد.
جمعبندی و توضیح کامل ترش مزاج
واژه ترشمزاج یک صفت مرکب فصاحتی در زبان فارسی است که از ترکیب واژه پارسی «ترش» و واژه عربی «مزاج» (به معنی آمیزه) پدید آمده است. این اصطلاح در وهله اول برای توصیف ویژگیهای اخلاقی منفی نظیر بدخلقی، عبوس بودن، کجمداری و تندخویی به کار میرود و در ادبیات کلاسیک نمود بارزی دارد.
از سوی دیگر، این واژه در طب سنتی ریشه دارد و به افرادی اشاره میکند که دچار غلبه سودا یا طبع سرد و خشک هستند. اگرچه خود این ترکیب در قرآن کریم نیامده است، اما ریشه بخش دوم آن در توصیف نوشیدنیهای بهشتی و معادل رفتاری آن یعنی ترشرویی در سوره عبس تجلی یافته است.