یعنی چه
مزدیسنا از دو بخش «مزدا» (دانای بزرگ) و «یسنا» (ستایش و پرستش) تشکیل شده و به معنای پرستش خداوند یگانه یا دانای بزرگ است. این واژه نام اصیل و کهن آیین زرتشت است که بر سه اصل اندیشه نیک، گفتار نیک و کردار نیک استوار است.
تلفظ
این واژه به صورت مَزدَیَسنا تلفظ میشود که ریشه در زبان اوستایی و ایران باستان دارد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «نامی برای دین زرتشت» خود به عنوان یک گزاره ۱۶ حرفی شناخته میشود و پاسخهای کلیدی آن مزدیسنا، بهدینی یا آیین بهی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این آیین بیشتر از واژه Zoroastrianism و در متون تخصصی از Mazdayasna استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی و رایج این عبارت شامل آیین زرتشت، دین بهی و بهدینی است که همگی به دین پیامبر ایران باستان اشاره دارند.
در قرآن
خود واژه مزدیسنا یا زرتشت در قرآن نیامده است؛ اما در آیه ۱۷ سوره مبارکه حج، به پیروان این آیین با نام «المجوس» در کنار سایر ادیان آسمانی اشاره شده است.
جمعبندی و توضیح کامل نامی برای دین زرتشت
عبارت «نامی برای دین زرتشت» در فرهنگ و تاریخ ایران باستان با واژه اصیل «مَزدَیَسنا» پیوند خورده است. این دین کهن بر پایه یکتاپرستی و ستایش اهورامزدا شکل گرفته و پیروان آن به نامهای بهدین یا زرتشتی شناخته میشوند. اصول اساسی این آیین بر راستی، پاکی و سه اصل جاودان اندیشه، گفتار و کردار نیک استوار است.
در متون تاریخی و فرهنگهای لغت، از این آیین با عناوین دیگری چون دین بهی و آیین زرتشتی نیز یاد شده است. نمادهایی مانند نشان فروهر و آتش پاک، از مهمترین مظاهر شناختهشده این دین تاریخی هستند که نشاندهنده روح پیشرونده و روشنایی الهی در جهان مادی میباشند.