یعنی چه
در زبان فارسی امروز و تداول عامه، این عبارت به معنای ستایش افراطی، مداهنه و به دروغ از کسی تعریف کردن است تا فرد مقابل خوشحال شود یا گوینده به اهداف شخصی خود برسد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت [măjiz goftan] است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول «مجیز گفتن» با ۸ حرف است. معادلهای دیگر آن چاپلوسی یا تملق هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم مجیزگویی و تملق از این واژهها استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژههای تملق و مداهنه دقیقترین معادلها برای این اصطلاح عامیانه هستند.
به فارسی
مترادفهای اصیل و رایج آن در زبان فارسی شامل چاپلوسی کردن، تملق گفتن، چربزبانی و ستایش افراطی است. متضادهای آن نیز شامل تقبیح کردن، نکوهش کردن، مذمت کردن و صراحت داشتن میباشند. کلمات مجیزگویی و مجیزگو همخانوادههای آن هستند. از نظر ریشه، واژه «مجیز» در فرهنگ عمید مُمال (تغییریافته در تلفظ عامیانه) از کلمه عربی «مجاز» دانسته شده است.
در قرآن
این ترکیب یک اصطلاح کاملاً عامیانه، ساختگی و معاصر در زبان فارسی است و در متن قرآن وجود ندارد. (واژه مجوس در قرآن آمده که هیچ ارتباطی به این کلمه ندارد).
جمعبندی و توضیح کامل مجیز گفتن
عبارت «مجیز گفتن» یکی از اصطلاحات کنایی و عامیانه در زبان فارسی امروز است که برای توصیف رفتار رفتارهای تملقآمیز و چاپلوسیهای افراطی به کار میرود. این واژه ریشه اصیل عربی به این معنا ندارد، بلکه بر اساس مستندات لغتنامههای معتبر مانند فرهنگ عمید، شکل تغییریافته و مُمال واژه «مجاز» است که در زبان تداول عامه به این صورت درآمده است.
در فرهنگ اجتماعی و ادبی، مجیز گفتن معمولاً بار معنایی منفی دارد و نشاندهنده چربزبانیهای هد thoseفمندی است که فرد برای جلب رضایت صاحبان قدرت یا پیشبرد منافع شخصی خود انجام میدهد. این مفهوم در ادبیات عامیانه با کنایههای دیگری مثل «بادمجان دور قابچینی» یا «آینهداری بیجا» نیز همپوشانی دارد.