یعنی چه
لیچار گفتن در اصطلاح عامیانه به معنی بافتن سخنان بیسر و ته، مهمل، متلکهای نیشدار و در تداول امروزی، به کار بردن حرفهای رکیک و دشنام دادن به کسی است. این واژه معمولاً زمانی استفاده میشود که فردی از روی عصبانیت یا بیهودگی، حرفهای نامناسب و بیارزشی را بر زبان میآورد.
تلفظ
تلفظ صحیح این اصطلاح به صورت لِیْچارْ گُفْتَن است که در آن واژه اول دارای سکون روی حرف ی و حرف ر میباشد.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، اصطلاح «لیچار گفتن» دقیقاً ۹ حرف دارد. عبارات مترادفی چون یاوهگویی یا مهملبافی نیز ممکن است مد نظر طراح جدول باشند.
به انگلیسی
برای برگردان این اصطلاح عامیانه به زبان انگلیسی، بسته به میزان تندی کلام، میتوان از ترکیبات کنایهآمیز یا اصطلاحات مربوط به بددهانی استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی معادل دقیقی که ساختار عامیانه لیچار را بازتاب دهد وجود ندارد، اما برای معنای بیهودگی از «کلام فارغ» و برای جنبه ناسزا از «سب و شتم» استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و واژگان هممعنی فارسی برای این عبارت شامل گزافهگویی، متلک پراندن، هذیان، سخنان بیربط و درهمجوش بافتن است که در برابر سنجیدهگویی قرار میگیرد.
نماد چیست
واژه لیچار گفتن صرفاً بیانگر یک کنش زبانی عامیانه و تندخویانه است؛ بنابراین در فرهنگها یا اسطورهشناسی دارای تصویر یا نماد مادی و نشانهای ثبتشده نیست.
جمعبندی و توضیح کامل لیچار گفتن
اصطلاح عامیانه و کنایهآمیز «لیچار گفتن» (یا لیچار بار کسی کردن) ریشهای بسیار جالب در زبان فارسی کهن دارد. این واژه در اصل از کلمات «ریچار» یا «لیچال» گرفته شده که در گذشته به نوعی مربا یا معجون مخلوط و آبکی (تهیه شده از دوشاب و ماست یا شیر) اطلاق میشد. از آنجا که این معجون ترکیبی درهمجوش و مخلوط از مواد مختلف بود، به مرور زمان در زبان توده مردم به سخنان درهم، بیسر و ته و بیمعنی نیز لیچار گفتند.
امروزه کاربرد این عبارت کمی تندتر شده و علاوه بر معنی چرندگویی و یاوهگویی، برای اشاره به بددهانی، گفتن متلکهای نیشدار، حرفهای رکیک و دشنام دادن به کار میرود. این واژه کاملاً فارسی و عامیانه است و در متون رسمی یا دینی مستقیماً وجود ندارد، اگرچه مفاهیمی چون لغو و سخن باطل در نکوهش آن مطرح شده است.