یعنی چه
سهش واژهای اصیل از زبان پارسی میانه (پهلوی) است که به معنای احساس، ادراک، دریافت باطنی، الهام و پنداشت به کار میرود. این واژه حاصل بن مضارع فعل پهلوی «سهیستن» به معنی احساس شدن یا به نظر آمدن، همراه با پسوند مصدریساز «ـِش» است. امروزه در روانشناسی و ادبیات مدرن به عنوان جایگزینی زیبا برای واژه عربی «احساس» استفاده میشود.
تلفظ
این واژه به صورت سَهِش (saheš) تلفظ میشود. در برخی منابع ریشهشناختی، شکل دگرگونشده یا گویشی آن به صورت «سوهش» نیز ثبت شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه «سهش» به عنوان پاسخ ۳ حرفی برای راهنماهایی نظیر «احساس»، «حس درونی» یا «ادراک و پندار» شناخته میشود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه بر مفاهیم تجربی و حسی تمرکز دارند.
به عربی
در زبان عربی، نزدیکترین مفاهیم به این واژه پهلوی، کلمات إحساس و شعور هستند.
نماد چیست
برای واژه انتزاعی «سهش» نماد مادی، فیزیکی یا باستانی خاصی در تاریخ ثبت نشده است؛ اما این کلمه در متون معرفتی و ادبی به عنوان مظهر و نماد شهود قلب، درک باطنی و الهام غیرکلامی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل سهش
واژه «سهش» یک گنجینه واژگانی اصیل از پارسی میانه (پهلوی) است که ساختاری کاملاً همرده با کلماتی چون دانش و آفرینش دارد. این واژه از فعل پهلوی «سهیستن» به معنای به نظر آمدن و احساس کردن ریشه گرفته است و نمایانگر فرآیند درک، پندار و الهامات درونی انسان است.
در زبان معاصر و بهویژه در متون روانشناسی و ادبیات نو، این واژه به عنوان یک برابرسازی سره و دقیق برای واژه عربی «احساس» و واژه انگلیسی «Sensation» به کار میرود تا به تعابیر حسی، تشخص و اصالت بیشتری ببخشد.